Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Περί πνεύματος και δράσεως



Κινούμαστε, ως φυσικές παρουσίες, σε μία κοινωνία φαινομενικώς «πιστή» σε συγκεκριμένα ανθελληνικά θρησκευτικά πλαίσια, αλλά κατ΄ ουσίαν μηδενιστική, αποϊεροποιημένη και εγωιστική. Δεν είναι ζήτημα του παρόντος κειμένου η ανάλυση των λόγων που έχουν οδηγήσει εκεί, αλλά μία απλή οπτική διερεύνηση γύρω μας θα πείσει για του λόγου το αληθές. Επίσης, δυστυχώς, κατακλυζόμαστε και από ρεύματα εισβολέων, φανατικά προσηλωμένων στα δόγματά τους, τρομακτικά οργανωμένων σε θρησκευτικές νησίδες, με συμμάχους θαυμαστά αφοσιωμένους ανθρώπους στην ανθελληνική τους μάχη.Αγωνιούμε, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων ζητημάτων, για την διέξοδό μας από τον συνήθη – κατά Rene Guenon – βίο των υλιστών, προς μία αγνή θρησκευτικότητα και μία ουσιώδη πνευματικότητα. Ο εσωτερισμός διά μέσου ποικίλων διδασκαλιών, αναλόγως με την κλίση του καθενός, αποτελεί όχι απλή επιλογή, αλλά βιώσιμη ανάγκη. Το μονοπάτι όμως της ενδοσκοπήσεως, της εσώτερης αναζητήσεως της Θείας Ουσίας, της εναρμόνισης του Είναι μας με τον Κόσμο, της βιώσεως της –κατά Πλωτίνο- εγκυμονούσης ουσίας του Ενός εντός της Θείας Ολότητας είναι κακοτράχαλο. Όχι τόσο αυτό καθ΄ αυτό - αλλά κυρίως οι «πυξίδες», οι «οδηγοί» και το δικό μας επίπεδο δυνατοτήτων που μας περιχαρακώνει. Είναι φανερή, στην διαδικτυακή μας αυτήν έκφραση, η ευρύτερη τάση μας τόσο προς την αρχαιοελληνική και ευρύτερη Αρία κοσμοθέαση αλλά και σε παραδόσεις της ανατολής, οι οποίες παρ΄ ότι μη αμιγώς Αρίας προελεύσεως, χαρακτηρίζονται όμως από την ίδια «λαμπρότητα» και διαύγεια. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν δύο αποσπάσματα, ένα από την Πολιτεία του Πλάτωνος κι ένα από τον Ιάπωνα δάσκαλο του Ζεν Τακουάν, όπου δίδεται η απάντηση σε έναν βαθύ προβληματισμό πολλών εξ εκείνων που ενστερνίζονται τον συγκερασμό του «ασκητή» και του «αντάρτη», σχετικά με το κατά πόσο ο εσωτερισμός οδηγεί στον ατομισμό ή, απεναντίας, δύναται να πραγματώσει μία ουσιαστική αυταπάρνηση, μια υπέρβαση του «εγώ», εντός κοινωνικών και αγωνιστικών, για τις ιδέες μας, πλαισίων.

Αναφέρεται στην Πολιτεία, μεταξύ Σωκράτη και Αδείμαντου στο κεφάλαιο ΣΤ΄ :

- Γιατί κατά την γνώμη μου, Αδείμαντε, εκείνος που πράγματι έχει στρέψει την προσοχή του στο Ον δεν έχει τον καιρό να ρίχνει τα βλέμματά του προς τα κάτω, προς τας συνήθεις ασχολίας των ανθρώπων, και να γεμίζει την ψυχή του με φθόνο και μίση κατά την διαμάχη του προς αυτούς - αλλά τουναντίον, αποβλέπων και με προσοχήν εξετάζων όσα έχουν τακτοποιηθεί σε μία ορισμένη αδιατάρακτη τάξη και ευρίσκονται πάντοτε σε μία αμετάβλητη και αιώνια κατάσταση που ούτε αδικεί ούτε αδικείται το ένα από το άλλο, αλλά ευρίσκονται όλα τοποθετημένα με τάξη και με λογική, αυτά μιμείται και προσπαθεί να εξομοιώνεται όσο μπορεί προς αυτά, ή νομίζεις πως υπάρχει κανένας τρόπος ώστε όταν βλέπει κανείς κάτι με θαυμασμό δεν προσπαθεί να το μιμείται;

- Αυτό είναι αδύνατο, είπε.

- Επομένως ο φιλόσοφος συναναστρεφόμενος με το θεϊκό και το κόσμιο θα γίνει και αυτός κόσμιος και θεϊκός τόσο, όσο αυτό είναι δυνατό σε άνθρωπο· η κατασυκοφάντηση όμως είναι πολλή και παντού.

- Αναμφιβόλως.

- Αν λοιπόν, είπα, αναγκασθεί για οιονδήποτε λόγο όσα βλέπει εκεί να τα μεταφέρει στα ανθρώπινα ήθη και να τα εφαρμόσει στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο των ανθρώπων και να μη προσπαθεί μόνον να τελειοποιήσει τον εαυτό του , νομίζεις τάχα πως θα γίνει κακός δάσκαλος της σωφροσύνης και της δικαιοσύνης και γενικά όλης της πολιτικής αρετής;


Είναι φανερή σε αυτό το μικρό απόσπασμα, πέραν και ολοκλήρου του έργου της Πολιτείας, η διάλυση των ψευδαισθήσεων περί ασυμβατότητας ενατένισης προς την Θεία Ουσία και παράλληλης συμμετοχής στην κοινωνική δράση. Αντιθέτως, λόγω του ότι για έναν Έλληνα στην Φυλή και το Πνεύμα, άνθρωπο του 2011, οι «ανάγκες» ενασχόλησης με τα κοινά, είναι αμέτρητες, δεν νοείται αμφιβολία και ενδοιασμός πάνω σε αυτό το ζήτημα. Αν η Ελλάδα είχε κάποτε ανάγκην από σώφρονες, δικαίους και άνδρες με αρετή, αυτή η ανάγκη πλέον είναι απολύτως επιτακτική, καθώς η Ελλάς δεν εξαφανίζεται μονάχα πολιτισμικά αλλά και βιολογικά. Δεν οδεύουμε προς μία νέα σκλαβιά αλλά προς τον αφανισμό. Επίσης, γίνεται φανερή και η διαμόρφωση του Αγώνος κατόπιν της ενασχολήσεως με την προσέγγιση του εσωτερισμού. Παύει κάποιος να ασχολείται με τα μίση και τις ποταπές διαμάχες της μικρο-«πολιτικής» και μιμείται τα μεγάλα και αληθή τα οποία έχει νοιώσει και βιώσει στην αναζήτησή του. Είναι άρα σώφρων και δίκαιος, υπό πράγματι κοσμικήν και θείαν έννοια, αφοσιωμένος στην Αληθή Πολιτική.Προτού αναφερθούμε στο έτερο κείμενο που στοχεύει σε μία παρόμοια τεκμηρίωση, ας διακρίνουμε κάποια κοινά στοιχεία αυτού του αποσπάσματος με άλλα παραδοσιακά κείμενα της ανατολής, ώστε και να διαλύονται οι συγχύσεις περί του λόγου ενασχόλησής μας και με αυτές τις παραδόσεις.

Διαβάζουμε στο Ταό Τε Κινγκ του Λάο Τσε :

Ο ουρανός και η γη διαρκούν αιώνια.

Για ποιον άραγε λόγο διαρκούν αιώνια ο ουρανός και η γη;

Είναι αγέννητοι.Γι΄ αυτό ζουν πάντα.

Ο συνετός κρατιέται πίσω κι έτσι βρίσκεται μπροστά.

Τηρεί απόσταση κι έτσι ενώνεται μ΄ όλα.

Κατορθώνει να εκπληρώνεται με πράξη αφιλόκερδη.


Άραγε ο προσδιορισμός του κατά Πλάτωνα προορισμού δεν αντιστοιχεί προς όσα αναγράφονται στο λιτό αυτό κείμενο του Λάο Τσε; Άραγε ο συνετός δεν κρατιέται πίσω, ώστε εν συνεχεία να ενωθεί με το Όλον; Ένας συνετός μαχητής, δεν οφείλει να αποστασιοποιηθεί από τον βούρκο και με ανιδιοτέλεια να αγωνίζεται με γνώμονα τις αιώνιες αξίες; Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώνεται με την Αλήθεια, είτε ως εκπεφρασμένη αληθή Πολιτική, είτε ως ο εσωτερικός εκείνος άξονας που αποτελεί την μυστική αλλ’ απτή βάση κάθε αληθούς του επισκοπήσεως, δράσεως και αναζητήσεως.

Επανερχόμενοι στο ζήτημα περί εσωτερισμού και δράσεως, θα αναφερθούμε σε ένα γράμμα προς τον σαμουράι Γιαγκιού Μουνενόρι του προαναφερθέντος Ιάπωνος δασκάλου του Ζεν Τακουάν, σχετικά με το περιεχόμενο των πολεμικών τεχνών. Έμεινε γνωστό στην Ιαπωνία ως «Fudochi Shinmyo Roku – Η θαυμαστή σοφία του ακλόνητου Νου». Σε όλο το γράμμα είναι αποτυπωμένη η σοφία του Ζεν και κυρίως το ζήτημα της υπερβάσεως της «προσκολλήσεως», καθώς και η έκφραση αυτής της υπεροχής στις πολεμικές τέχνες, καθώς μία πολεμική τέχνη αποτελεί απλώς ένα πεδίο, ένα φορέα εξασκήσεως και αποτυπώσεως της πνευματικής και εσωτερικής καταστάσεως. Το καίριο σημείο στο οποίο θέλουμε να αναφερθούμε δεν είναι τόσο το Ζεν αλλά το επιστέγασμα του γράμματος, το πώς δηλαδή ο Τακουάν κλείνει αυτό το γράμμα, απευθυνόμενος προσωπικά στον Μουνενόρι.

…Το «υπηρετείς με πίστη και αφοσίωση» σημαίνει πρώτα από όλα να διορθώσεις το πνεύμα σου. Να διατηρείς τον αυτοέλεγχό σου. Ποτέ, ούτε στο ελάχιστο να μη προδίδεις την εμπιστοσύνη του ( – του άρχοντά σου). Ποτέ να μη ρίχνεις το φταίξιμο ή να κατηγορείς άλλους. Σημαίνει ακόμη να μην παραμελείς τα καθημερινά σου επαγγελματικά καθήκοντα. Να είσαι ευσεβής προς τους γονείς σου μέσα στο σπιτικό τους, να μη παραμελείς τις σχέσεις σου με τη σύζυγό σου, να της φέρεσαι με ευπρέπεια, να μη επιτρέπεις στον εαυτό σου να ερωτεύεται άλλη γυναίκα, να μη παραδίδεσαι σε σεξουαλικά πάθη.


…Εφ΄ όσον κάποιος εξουσιάζεται από τα πάθη του, αφήνεται να παρασύρεται από πολυτέλειες, δεν θέλει να ρίξει ούτε μια ματιά σε ενάρετους ανθρώπους, αρνείται να τους εκτιμήσει από τα καλά τους έργα και αναδεικνύει ανθρώπους με άγνοια επειδή του είναι αρεστοί, τότε συμπεριφέρεται με αυταρέσκεια και εγωισμό. Αν υπάρχει κάποιος ενάρετος αλλά δεν χρησιμοποιείται, είναι σαν να μη υπάρχει καθόλου αρετή. Κατά τον ίδιο τρόπο, ακόμη και αν υπάρχουν χιλιάδες στρατιώτες, στην κρίσιμη στιγμή μπορεί να μη βρεθεί ούτε ένας που να ακολουθήσει τις εντολές του κυρίου του…


...Ένας άπειρος νέος που, αν και είναι αγαπητός, ο νους του δεν έχει φτάσει στο σημείο να λειτουργεί ορθά, την κρίσιμη στιγμή μπορεί να προσπαθήσει να αγνοήσει μία διαταγή, προκειμένου να σώσει την ζωή του. Δεν υπάρχει ούτε μια ιστορία με κάποιον, ο οποίος να είχε νου που να μη λειτουργούσε σωστά και να προσέφερε κάτι χρήσιμο. Όταν σε κάποια εργασία χρησιμοποιείς έναν αφοσιωμένο μαθητή, ο οποίος όμως έχει τέτοιο νου, πίστεψέ με πως θα αποκτήσεις μία πικρή εμπειρία. Δεν θα πρέπει λοιπόν να είσαι προσεκτικός, ώστε να μη παρασυρθείς και κάνεις το κακό αυτό; Αφού γνωρίζεις από πριν ότι οι πράξεις του μαθητού έχουν ως βάση επιθυμίες κάπως διαφορετικές από τις δικές σου; Έστω και αν πιστεύεις πως όσοι δεν γνωρίζουν στο τέλος μαθαίνουν, παρατηρώντας έστω και στον ελάχιστο βαθμό αυτά που γίνονται· πράγματα τα οποία εσύ ξέρεις ότι είναι γνωστά στους θεούς και ότι πραγματοποιούνται από τους συνετούς ανθρώπους.
Τέτοια συμπεριφορά [δηλ. που απορρέει από σφαλερό νου] είναι πολύ επικίνδυνη για την άμυνα της χώρας. Να την εκλάβεις ως πλανημένη αφοσίωση…


…Αν διορθώσεις το μίασμα του πνεύματός σου, αποφύγεις τους κακούς ανθρώπους, επιβάλεις την δικαιοσύνη στην διακυβέρνηση της χώρας, θα είσαι εμποτισμένος από πίστη και αφοσίωση…


Παρατηρούμε πως το επιστέγασμα ενός από τα σημαντικότερα κείμενα σχετικά με το Ζεν και τις πολεμικές τέχνες, ένα αξεπέραστο «άνθος» της εν ζωή βιώσεως της αρμονίας της κοσμικής ολότητος, εκφραζομένης από απτές συμβουλές για τον καθημερινό βίο, την οικογένεια, την εργασία, την πολιτική. Όπως μάλιστα και στον Πλάτωνα, έτσι και ο Τακουάν αναφέρεται στην ορθή διακυβέρνηση της χώρας ακριβώς από εκείνους που έχουν φθάσει σε σημαντικώς υψηλό πνευματικό επίπεδο, θίγοντας πολλά ζητήματα που αφορούν αυτό ακριβώς το επίπεδο.
Βεβαίως, εδώ θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην ψευδαίσθηση πολλών ότι έχουν φθάσει σε κάποιο ανάλογο επίπεδο, την κατάσταση δηλαδή που χαρακτηρίζει ο Rene Guenon ως ψευδο - μύηση και, εν τέλει, καταστροφική για την παράδοση αντι –μύηση. Ήτοι, η επιμελώς περιτυλιγμένη σε ψευδομυητικές (αυτ-)απάτες οίηση κι ένα καλά κρυμμένο καγχαστικό πονηρό μικρο-εγώ θα καταλήξει οπωσδήποτε στον αντίποδα αυτού που υποτίθεται πως εκπροσωπεί κι επιδιώκει, ενσωματώνοντας ακόμη μιάν απολιθωμένη απόλυτη αρνητικότητα, μικρότητα κι υστερόβουλη εθελοτυφλία: φασκιωμένη, όμως, σε ανόητες και σφαλερές αυτοκλειστές ιερολογίες, που ούτε ακούν τίποτε κι ούτε βλέπουν, ενέχοντας στο γενεσιουργό τους γονιδίωμα την στοχευμένη τους αντι-οντικότητα κι επιθετική ανουσιότητα.Εν ολίγοις, πιστεύουμε ακράδαντα στην αλληλεπίδραση δράσεως και πνεύματος, σώματος και νου. Η υπέρβαση της εφήμερης φυσικής παρουσίας δεν έγκειται μόνο στην βίωση της Ουσίας ή στην γνώση της Αιώνιας Σοφίας αλλά και στην υπεράσπιση και προσπάθεια αποτυπώσεως των Αιωνίων Αξιών- Αληθειών σε κοινωνικό- συλλογικό πεδίο, ακριβώς όπως η θεωρητικολογία χωρίς το προσωπικό βίωμα προδίδει θεμελιώδη ανεπάρκεια κι εσωτερικήν αντίφαση. Γευόμαστε το αιώνιο, διακρίνουμε τις ρωγμές στους «κύκλους», οσφραινόμαστε την τέφρα του κόσμου της νεωτερικότητας, υπηρετώντας ενεργώς τα Αιώνια Ιδανικά - υπό τη σκιά πάντα των Αιωνίων Συμβόλων – τα οποία δεν πρέπει ν΄ αφήνουμε να διαλύονται μέσα σε μια γενικόλογη ψευδομυητική απεραντολογία που ενσαρκώνει τον χείριστο Προκρούστη σε μεταφυσικό επίπεδο, κατά τον τρόπον των γνωστών ολεθρίων βραχυκυκλωτικών Σημιτικών ψευδο-ϊερών δογμάτων…







Τα αποσπάσματα εκ του γράμματος του Τακουάν προέρχονται από το βιβλίο "Η θαυμαστή σοφία του ακλόνητου νου", εκδόσεις Σώμανους και μετάφρασης Δημήτριου Πατσίλια.

Περί παραδοσιακού τρόπου ζωής



Συχνά αναφερόμαστε στον Παραδοσιακό τρόπο ζωής. Λόγω του ότι πολλές φορές οι όροι γίνονται αντιληπτοί με τελείως διαφορετικό τρόπο από την πρωταρχική τους ουσία, θα παρουσιάσουμε ένα βιβλίο το οποίο δεν διευκρινίζει απλώς το θεωρητικό – πνευματικό υπόβαθρο ενός παραδοσιακού – και όχι παραδοσιολόγου- ανθρώπου, αλλά επεκτείνεται και στις καθημερινές εκφάνσεις του βίου αυτού σε όλες τις πτυχές της ζωής. Το άνωθεν παρουσιαζόμενο βιβλίο, αποτελεί μία εργασία εντός της Ιταλικής ομάδος Raido, όπου βασισμένοι κυρίως στον Ιούλιο Έβολα και τον Corneliu Zelea Codreanu, διαμορφώνουν ένα λιτό, αλλά πλήρες πλαίσιο σκέψεως και δράσεως. Η Πλατωνική φιλοσοφία, το έργο του Ησίοδου, η αρχαία Αρία κοσμοθέαση ευρύτερα, αποτελούν βάσεις στις οποίες έχει στηριχθεί η παρούσα μελέτη, σε συνδυασμό πάντοτε με το έργο σύγχρονων εσωτεριστών, όπως του Rene Guenon. Εν κατακλείδι, αποτελεί ένα βιβλίο, « συνοπτικό οδηγό», πάνω στο ζήτημα της διαμορφώσεως του Παραδοσιακού Στρατιώτη.



Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις :

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

David Myatt



Ο David Myatt αποτελεί μία πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα στους κόλπους του εθνικού σοσιαλισμού. Υπήρξε υποστηρικτής, αλλά και πρωταγωνιστής της απόλυτης βίας στις γειτονιές της Αγγλίας, πολλάκις έγκλειστος στα κελιά της δημοκρατίας, ιδρυτής μιας από τις ριζοσπαστικότερες –ιδίως όσον αφορά τις τακτικές της- εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης, μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων κλασσικών, μοναχός σε καθολικό μοναστήρι, οπαδός εν συνεχεία του Ισλάμ και του παραδοσιακού ισλαμικού κόσμου και αναζητητής εν τέλει της δράσεως και της ιδίας του προσωπικής αλήθειας μέχρι σήμερα. Στο κάτωθι σύνδεσμο παρουσιάζεται η τελευταία του αυτοβιογραφία (2010) όπου με περίσσεια ειλικρίνεια παρουσιάζει την δράση του, τα αδιέξοδά του, τις γυναίκες της ζωής του και τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν στην πορεία του βίου του, τον πόνο που νιώθει για το χαμό μερικών εξ΄αυτών, πως από τις βίαιες επιθέσεις εναντίων αράβων και πακιστανών στην Αγγλία έφθασε μετέπειτα στον Ισλαμισμό, πολλά γεγονότα που αφορούν τις πολιτικές εξελίξεις στον εθνικιστικό χώρο και ποικίλες άλλες σημαντικές πτυχές της ζωής του. Ένα σημείο της αυτοβιογραφίας το οποίο εμείς θα επιθυμούσαμε να τονίσουμε είναι η σύνδεση του εθνικοσοσιαλισμού με την Ομηρική εποχή. Επισημαίνει ο Myatt, ο οποίος υπήρξε βαθύς γνώστης των Ομηρικών κειμένων, πως όταν γνώρισε τον εθνικοσοσιαλισμό, βρήκε σε αυτόν μία σύγχρονη ενσάρκωση του ήθους και της αγνότητας των αξιών, όπως τις είχε γνωρίσει από τα Ομηρικά έπη. Σε όλο του το έργο, καθώς και στον βίο, διακρίνεται μία έντονη τάση μελέτης, αλλά και πραγματώσεως της αρχαίας Ελληνικής θεάσεως του βίου και του κόσμου.






Αυτοβιογραφία :

http://www.davidmyatt.info/david-myatt-myngath.pdf

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Όποιος θέλει να ζήσει...

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς της ανεξέλεγκτης παρακμής, της πλήρους αποσυνθέσεως του έθνους και του ντροπιαστικού ξεπουλήματος της πατρίδος μας, δεν υπάρχει χώρος μήτε για αναλύσεις, μήτε για διαξιφισμούς, μήτε για σχεδιασμούς. Το μέλλον μας έχει ξεπεράσει, οι ρυθμοί των γεγονότων δημιουργούν σύγχυση και απαισιοδοξία, η πολυμέτωπη μάχη εξαντλεί προτού καν ξεκινήσει. Σε αυτούς τους καιρούς, οφείλουμε να γίνουμε σκληρότεροι. Στο ήθος και την ηθική, τις αρχές και τις αξίες. Οφείλουμε να πειθαρχήσουμε στην Πίστη, την Αφοσίωση, την Συντροφικότητα και τον Αγώνα. Οφείλουμε πρωτίστως να συντρίψουμε τον αστό, τον δημοκράτη, τον νεοέλληνα που ίχνη τους ελλοχεύουν εντός μας. Οφείλουμε να υπερβούμε τις ανάγκες που τους χαρακτηρίζουν και να υπερκεράσουμε τα εμπόδια που συναισθηματισμοί θα θέσουν. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί το τέλος των συναισθημάτων. Βουβή «συμπλοκή». Δίχως γιατί, πως , αν και εφόσον. Μονάχα πάλη, ικανότητες, νίκη, ήττα, πόνος και ορθό ανάστημα. Οι προβληματισμοί, τα αδιέξοδα, οι αναζητήσεις, αν δεν αποσκοπούν στον Αγώνα, αποτελούν πολυτέλειες που δεν δυνάμεθα να απολαμβάνουμε εφεξής. Πολλοί μπορούν να στρέφονται στον «αγνό πατριωτισμό», άλλοι στα κοινοβουλευτικά κόμματα, άλλοι αρέσκονται απλώς να παρακολουθούν τις εξελίξεις, άλλοι να «αποκαλύπτουν» , άλλοι να δημιουργούν τις όποιες δομές τους. Το ζήτημά μας, δεν ήταν και δεν είναι ποτέ τι κάνουν κάποιοι άλλοι. Το κατά πόσο είναι εκείνοι αποτελεσματικοί, τι έχουν καταφέρει ή αν είναι ορθές οι μέθοδοί τους ή όχι. Ευρισκόμενοι σε κοινωνικό, ηθικό, πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό χάος, το ζήτημά μας είναι τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Και αυτό το ερώτημα είναι το βασικό ερώτημα που οφείλει να απασχολεί οποιονδήποτε, οπουδήποτε. Εντός αυτού του χάους η μάχη μας είναι διμέτωπη. Στο ένα σκέλος υπάρχει ο τομέας της αυτοβελτιώσεως, της καλλιέργειας, της αναζητήσεως, του εσωτερισμού, της διαμορφώσεως δηλαδή ολόκληρου του βίου και όλων των πτυχών ή εκφάνσεών του, ενώ στο έτερο σκέλος, η αγωνιστικότητα, η ανιδιοτελής προσπάθεια διάδοσης και υπερασπίσεως των Ιδεών και της Ελληνικότητος μας. Βεβαίως, ενόσω ο χρόνος αξιοποιείται καταλλήλως για αυτά τα δύο σκέλη, από ένα σημείο και πέραν, παύουν να είναι διακριτά, και ενσωματώνονται στην φυσική παρουσία κάθε μονάδος, που έσπασε τα δεσμά του συνήθους βίου. Η σπουδαιότητα αυτής της ολιστικής θεωρήσεως, έγκειται σε μία πολύ βασική πτυχή, η οποία γενικώς έχει παραμεληθεί. Την αλληλεπίδραση μεταξύ αυτοπραγματώσεως και αγωνιστικότητος. Το αρχικώς διακριτό σκέλος της αυτοβελτιώσεως αναδεικνύει τις τάσεις, τις ροπές, τις κλίσεις κάθε χαρακτήρος / προσωπικότητος, των οποίων ο εν συνεχεία εξευγενισμός τους εκ της πυράς του μόχθου, της προσπάθειας και του αγώνος, οδηγεί στην διαμόρφωση ανθρώπων αγωνιζομένων για την Αλήθεια και την Δικαιοσύνη, την οποία πλέον δύνανται να αντιληφθούν τόσο σε εξωτερικό όσο και σε εσωτερικό επίπεδο. Η αποτύπωση του δικαίου, της αληθείας, της πνευματικής αριστοκρατίας, του φυλετισμού και πλήθος άλλων εκφάνσεων των ιδεών μας, στον ίδιο μας τον εαυτό αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους τρόπους παρουσίασής και διάδοσής τους. Επίσης, η συντριβή των δύο –τριών συγχρόνων προτύπων εθνικοσοσιαλιστών, τα οποία έχουν διαμορφωθεί ως στερεότυπα και στα οποία όλοι επιθυμούν να ομοιάσουν ή να μιμηθούν, αποτελεί βασική παράμετρος ούτως ώστε να μπορέσει η ουσία των Ιδεών μας να δραπετεύσει από τα στεγανά κελιά στα οποία κείτεται εγκλωβισμένη. Βέβαια, αυτή η βούληση για αναζήτηση της ουσίας της μεταφυσικής του εθνικού σοσιαλισμού, εντός ενός ανθρώπου, διά την μετέπειτα αναγέννηση και του ιδίου ατόμου και της Αριανικότητος, εμπεριέχει πληθώρα λεπτών σημείων, στα οποία οι ακροβατικές ικανότητες πνεύματος, νου και ψυχής καλούνται να δοκιμαστούν, κυρίως σε εποχή πλήρους πολιτισμικού εκφυλισμού, όπου παραδόσεις, μέθοδοι, διδασκαλίες και πρακτικές παρουσιάζονται κατόπιν της διαστρεβλώσεώς τους από πρίσματα αμφιβόλου ποιότητος ανθρώπων. Ένας τρόπος αυτοελέγχου και αυτοκυριάρχησης, χάριν της πλάσεως και της προπαγάνδας, είναι η έξωθεν αυτοπαρατήρησή μας. Αναλογιζόμενοι την ιερότητα του Λαβάρου, μάρτυρα των όρκων Πίστεως, των Ηρώων που θυσιάστηκαν στο παρελθόν, μα και όλων εκείνων που ασφυκτιούν στα κελιά των φυλακών σήμερα, ας παρατηρούμε τον εαυτό μας ανά πάσα στιγμή, όπου και αν βρίσκεται. Είναι αντάξιος να αποκαλείται εθνικοσοσιαλιστής; Ο ίδιος μας ο εαυτός σέβεται αυτόν που βλέπει; Τον εκτιμά; Μπορεί να τον θεωρεί μαχητή; Και εν συνεχεία, ας φέρουμε στον νου, τον σκληρότερο κριτή που γνωρίζουμε. Ποια γνώμη θα είχε εκείνος αν μας έβλεπε; Θα ήταν περήφανος να μας θεωρεί στρατιώτες ή συναγωνιστές του; Η ειλικρινής αυτοκριτική, δίχως προσπάθειες μετριασμού ή υποβιβάσεως των αξιών στα εκάστοτε μέτρα, αποτελεί μία από τις δυσκολότερες πρακτικές. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και εκείνη που οδηγεί σε έναν εμπειρικό τρόπο ζωής, συνεχώς ανελικτικό, προσανατολιζόμενο προς την εσώτερη και εξώτερη αλήθεια. Διότι, ο πιο σκληρός εκδικητής, δεν βρίσκεται μήτε στις γραμμές των εχθρών, μήτε των «φίλων». Ο πιο σκληρός εκδικητής είναι η ίδια η μας η Φύση. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, ο εθνοκοινοτισμός αποτελεί την βάση και τον προορισμό μας. Κάθε νύχτα, ας εμπλουτίσουμε την πυθαγόρεια πρακτική της καθάρσεως, με λίγο χρόνο ειλικρινούς αυτοκριτικής. Πόσα πράξαμε για το ένα σκέλος, πόσα πράξαμε για το έτερο; Πόσο έχει προχωρήσει η σύγκλισή τους; Αν ασχοληθήκαμε μόνο με την αυτοβελτίωση της φυσική μας παρουσίας, υπήρξαμε θλιβεροί ατομιστές. Αν ασχοληθήκαμε μονάχα με τις Ιδέες και όχι με την ενσάρκωσή τους σε εμάς, υπήρξαμε καλοπροαίρετοι υποστηρικτές τους, μα όχι φορείς. Αν όλα κύλισαν μακράν των δύο σκελών, τότε δεν υπήρξαμε καθόλου…