Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Περί προσανατολισμού


Η πολιτική, οι οργανώσεις, τα κινήματα και κάθε λογής ομαδοποίηση και συγκροτημένη (θεωρητικά) δράση, αποσκοπεί στην επίτευξη κάποιων σκοπών. Πόσο ξεκάθαροι είναι όμως αυτοί οι σκοποί, όταν υπάρχουν, μιας και η αποπροσανατολισμένη πλεύση προς το άγνωστο με χειροποίητες σχεδίες αποτελεί καίριο σημείο των καιρών. Πέραν της διευκρινίσεως , όμως, της φύσεως των στόχων που τίθενται, είναι απαραίτητη και η αναζήτηση της προελεύσεώς τους.


Υπάρχει ένα απύθμενο χάσμα μεταξύ της υπερασπίσεως μίας οποιασδήποτε θεώρησης και της ενσαρκώσεώς της. Είναι, σίγουρα, υπερβολικά βολικός ένας βίος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του καθενός, με μία ταυτόχρονη προσπάθεια συμμετοχής στον «αγώνα», από έναν βίο ο οποίος αποτελεί ο ίδιος μία ατελείωτη πάλη για την ενσωμάτωση αξιών και ιδανικών στο οικοδόμημα της εκάστης προσωπικότητος. Είναι δύσβατη η ανηφόρα υπερνικήσεως των παθών, των αδυναμιών, ολόκληρου του εγωικού οικοδομήματος, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί και πλασθεί από το περιβάλλον που αναπτύχθηκε, το οποίο μάλιστα τη σήμερον ημέρα προσπαθεί και πολλές φορές καταπνίγει πλήρως πληθώρα αγνών ενστίκτων και κληρονομικών χαρακτηριστικών. Η εκδίωξη των ανθρώπων από την ίδια τους την ύπαρξη διαμέσου του σφυροκοπήματός τους με κουλτούρες, νοοτροπίες, επιστήμες και συνήθειες οι οποίες επιτηδευμένα αποκόπτουν τα δεσμά της «στεφάνης» κάθε φυσικής παρουσίας, από τον κεντρικό άξονά της, στερεί διαπαντός την δυνατότητα παρατηρήσεως, αναζητήσεως και εμπειρικής αισθήσεως της βαθύτερης ουσίας τους. Μη δυνάμενοι να στραφούν εκ της περιμέτρου- στεφάνης προς τον κεντρικό άξονά τους, δεν δύνανται εν συνεχεία ουδέποτε να μετατρέψουν ριζικώς την εν επιφάνεια καθημερινή ζωή, σε βίο εμποτισμένο από τα ανωτέρα ιδανικά και τις υπέρτατες αξίες. Να ηγεμονεύσουν δηλαδή εκείνες οι αλήθειες, τα αιώνια άφθαρτα στίγματα σοφίας που μπορούν να παρατηρηθούν σε κάθε οξυδερκή μαχητή, μέσω των «ψυχικών οφθαλμών» του, διανοίγοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τα μονοπάτια εκείνα προς τα οροπέδια της αληθούς αγωνιστικότητος. Διότι, δεν νοείται αληθής μάχη δίχως έναν αληθή σκοπό. Έναν προορισμό δεικνυόμενο από την εσώτερη βούληση ολόκληρης της κοινότητος, ολόκληρης της φυλετικής ψυχής και επουδενί από προσωπικές, ατομικές επιδιώξεις. Η προέλευση, λοιπόν, των στόχων μιας εθνικοσοσιαλιστικού χαρακτήρα κοινότητος, δεν μπορεί να είναι καμία άλλη πέραν των αιωνίων εκείνων επιταγών που θεμελίωσαν , όχι μονάχα την ύπαρξη, αλλά κυρίως τον λόγο υπάρξεως της Αριονικότητος και της κορωνίδος αυτής Ελληνικότητος. Δεν αγωνιζόμαστε μονάχα για την ύπαρξη της φυλής αυτής καθεαυτής, σαν να επρόκειτο για είδος αγρίου αιλουροειδούς εις κάποιαν κοιλάδα, αλλά για όλα εκείνα που μέσω της διατηρήσεως της φυλετικής καθαρότητος δυνάμεθα να διαφυλάξουμε, να βιώσουμε και να οδηγηθούμε. Ομοίως για το Έθνος, την Πατρίδα, την Θρησκεία, την Φύση. Μη μπορώντας κάποιος να αισθανθεί τον βαθύτερο λόγο υπάρξεως αυτού του Αγώνος, ουδέποτε θα προβληματιστεί για την υφή των «κινήσεων», την ποιότητά του, την πορεία και τον προορισμό του και ουδέποτε θα διανοηθεί να γίνει ο ίδιος αυτό για το οποίο αγωνίζεται. Απλώς αιωρείται μία αναμονή «αλλαγής» του κόσμου ούτως ώστε την επομένη της «επαναστάσεως» να προκύψει (πως;) μία νέα γενιά που θα ενσαρκώσει την παιδεία, την κουλτούρα και τον πολιτισμό…


Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως δεκάδες σύγχρονες κινήσεις αντλούν την ύπαρξή τους από σημειολογία, συνθηματολογία, αισθητική και τακτικές γεννημένες εκ της μητρός της συγχρόνου παρηκμασμένης κοινωνίας. Αυτό το αδιέξοδο, αυτή η ανούσια αντιγραφή εχθρών και φίλων, αυτή η επιμονή στην ποσότητα και η προσκόλληση στα δεσμά απεχθών συνηθειών και αντιλήψεων , αποτελούν μία ασυνείδητη ( ή και συνειδητή) τεχνητή ομίχλη που συνεχώς καλύπτει τον δρόμο που ο πυρόξανθος Ήλιος των ιδεών μας αιωνίως δείχνει ως προορισμό.
Υπάρχουν κομβικά σημεία στην πορεία διαμορφώσεως - αρχικώς ατομικού και κατόπιν συλλογικού – εσωτερικού και εξωτερικού πολέμου, των οποίων η αλόγιστη προσπέραση οδηγεί σε δρόμους, έτη φωτός μακράν των (ας υποθέσουμε) αρχικών αγνών σχεδιασμών. Μερικά από αυτά είναι η παράδοση, η ιερότητα, η δικαιοσύνη , οι διδασκαλίες της επιγνώσεως και αφυπνίσεως, η ανελικτική πορεία εκάστου ατόμου και ο κοινοτισμός.



Καμία κίνηση δεν γίνεται να παρατηρηθεί δίχως την ύπαρξη ενός σταθερού σημείου, μέσω του οποίου είναι μονάχα εφικτή η ορθή παρατήρηση. Ομοίως, από την στιγμή που κινούμαστε εντός συστημάτων, των οποίων είναι αναγκαία η ορθή παρατήρησή τους, για την αποφυγή των βαριδίων του ξεπεσμού τα οποία επιθυμούν να μας φορτώσουν και φυσικώς για την αναζήτηση των αδυνάμων σημείων καταστροφής τους, οφείλουμε να αναζητήσουμε ένα κέντρο. Το κέντρο αυτό έγκειται στην Παράδοση. Η διαμόρφωση ενός συγχρόνου παραδοσιακού ανθρώπου, αποτελεί όπως ο χρόνος κυνικά μας δείχνει, μονόδρομο επιβιώσεως του Αρίου πολιτισμού. Αναφερόμενοι σε παράδοση, εννοούμε τις αιώνιες εκείνες αξίες, οι οποίες μετατρέπουν μία εν προκειμένω χρόνω ανθρώπινη φυσική παρουσία σε μαχητική μονάδα ενάντια στον σύγχρονο παρηκμασμένο κόσμο. Βασικό σκαλοπάτι για την διαμόρφωση αυτού του νέου προτύπου είναι η αναζήτηση του ιερού στοιχείου και της Θείας Ουσίας στον καθημερινό βίο. Ο πνευματικός υλισμός που σταδιακά τόσο ο κομμουνισμός όσο και ο καπιταλισμός έχουν επιτύχει, έχει εκδιώξει κάθε θρησκευτικότητα, κάθε ιερότητα από τις ζωές των ανθρώπων, μετατρέποντάς τους σε καταναλωτικές και παραγωγικές μηχανές. Αντιθέτως, ο παραδοσιακός άνθρωπος, αντικρίζει στο σώμα, την ψυχή, το νου, την συνείδηση, την σκέψη και κυρίως στον κόσμο γύρω του, την ιερότητα που ενυπάρχει σε αυτά, αγωνιζόμενος πολλές φορές ενάντια σε κάποια από αυτά διά την βαθύτερη εμπειρική αίσθησή της. Κατόπιν, η αρμονία μεταξύ όλων αυτών των «κομματιών» είναι και εκείνη η οποία επιφέρει την εσωτερική και εξωτερική δικαιοσύνη, όπως αυτή ορίζεται από τον Πλάτωνα. Για την επίτευξη όλων αυτών των συνοπτικά αναφερομένων καταστάσεων είναι απαραίτητη η άσκηση, η πειθαρχία, η αυταπάρνηση, το θάρρος και η ανιδιοτέλεια. Πλείστοι δάσκαλοι, φιλόσοφοι, εσωτεριστές και παραδοσιολόγοι μας έχουν αφήσει κληρονομιά τόσο θεωρητικές , αλλά κυρίως πρακτικές μεθόδους επίτευξης της απαραίτητης εσωτερικής αφυπνίσεως, πολλές εκ των οποίων διεσώθησαν με κάποια πρωταρχική τους αγνότητα κυρίως στην Ανατολή, μιας και στους εν Ευρώπη Αρίους, ο χριστιανισμός κατόρθωσε διαμέσου πυρός και ατσαλιού να μεταδώσει τα πνευματικά καρκινώματά του. Εν συνεχεία, η ενδελεχείς ανέλιξη, αυτός ο αδυσώπητος εχθρός των στασίμων μολυσματικών, λιμναζόντων υδάτων, αποτελεί κύρια πυξίδα στην καθημερινή πάλη εκάστης ατομικής μονάδος. Η βαθύτατη Ελευθερία και Ειρήνη, επέρχεται στο κενό εκείνο μεταξύ της εξαντλήσεως και της υπερβάσεως, όπου στο παρών ενυπάρχει μόνο η στιγμιαία αίσθηση πυρπόλησης κάποιας μέχρι πρώτινος αδυναμίας. Αφότου επιτευχθεί η χάραξη του προσωπικού μονοπατιού, το επόμενο βήμα – ολοκληρώσεως - είναι η επίτευξη ενός κοινοτικού ομοούσιου ρου, ο οποίος θα αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό, την σπίθα αναφλέξεως για την μετέπειτα «κίνηση» εντός των σημερινών συστημάτων αναφοράς. Κίνηση προερχομένη από τις ίδιες μας τις δυνάμεις, εφαρμοσμένες σε εκείνα τα σημεία που εμείς επιθυμούμε και κατευθυνόμενες προς τα εκεί που ο Σκοπός δεικνύει. Η αδιαφορία για την ποσότητα δεν εκρέει από το κατά πόσο λίγοι ή πολλοί μπορούν ή άλλαξαν ποτέ κάτι, αλλά για το ότι είτε λίγοι , είτε πολλοί, εμείς οφείλουμε να φθάσουμε στα συννεφαγκάλιαστα όρη του εθνικού σοσιαλισμού και όχι να παρασύρουμε το όνομα του ( διότι εκείνον ουδέποτε θα δυνάμεθα κατ΄ ουσίαν να επηρεάσουμε) σε τυρβώδης κοινωνικές περιπλανήσεις και άσκοπες διαγραμμίσεις πάνω σε δανεικούς χάρτες.


Κάθε στόχος μας, κάθε σκαλοπάτι του ευρύτερου Σκοπού, ο οποίος δεν είναι άλλως από την επίτευξη της κυριαρχίας της ατομικής και κοινωνικής εκφάνσεως των αρχών του εθνικού σοσιαλισμού, δεν μπορεί να αποτελεί προϊόν συναλλαγής , ζυμώσεων, ελιγμών και ανώφελων συγκρούσεων επικράτησης σε μικρόκοσμους. Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι πολιτικό μόρφωμα, μήτε συμπυκνώνεται σε κόμματα ή παρατάξεις. Δεν ορίζεται πλήρως από τον νου, ούτε επιτυγχάνεται η ύπαρξή του από την καταστροφή εχθρών του. Από ένα σημείο και πέρα, είναι εμπειρικός. Για να φθάσουμε στο σημείο αυτό, δεν είναι απαραίτητη κάποια επιφανειακή κοινωνική επικράτηση υποστηρικτών του, αλλά η επικράτηση των πρωτογενών αρχών του εντός ανθρωπίνων ομάδων, ανεξαρτήτως κοινωνίας και περιβάλλοντος. Διότι , οι αρχές του, ως αιώνιες κοσμικές αλήθειες, δύνανται να υπάρχουν παντού και πάντοτε, ικανές μονάχα να συντρίψουν και όχι να συντριφθούν.


Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Πως πεθαίνουν τ' άλογα

Περνούσα το δρόμο της Κηφισιάς· κοντά στη γωνία του βασιλικού κήπου βλέπω ανθρώπους μαζεμένους· όλοι τα είχαν τα μάτια τους προσηλωμένα κάτου· κάποιος, είπα, κάτι θα έπαθε· τίποτε μαχαιριές, τίποτε μεθύσι, τίποτε αρρώστια, τα συνηθισμένα· και πλησίασα. Κι είδα ξαπλωμένο καταγής όχι άνθρωπον· άλλο πλάσμα· ένα άλογο. Πεσμένο ήταν στο ζερβί πλευρό· βαριά βαριά το κεφάλι του στη λάσπη παραιτημένο, σα σφιχτοκαρφωμένο στη γη· το κορμί του μονάχα σάλευεν από στιγμή σε στιγμή σαν από βαρύν αγώνα· σα να γύρευε να ξανασάνει, να λυτρωθεί, να ξανασηκωθεί· του κάκου, του κάκου· συντριμμένα τα κόκαλά του, πόνος το 'σφαζε, μαρτύριο το 'πνιγε. Τέντωνε τα πόδια και κάπου κάπου τ' ανασήκωνε το έν' από τα πισινά του, το δεξί, και το κουνούσε αργά δύο τρεις φορές· έλεγες πως κάποιον έκραζε· και πάλι το ξανάριχνεν αδούλευτο, κι έμενεν ακίνητο. Ήταν στο τραβάι μ' άλλα δύο· γλίστρησε κι έπεσε· και πέφτοντας χτύπησε· τα σίδερα του σύντριψαν τη ραχοκοκαλιά· τ' άλλα δύο συντρόφια του το πατήσαν και αυτά κακά, τ' αποτελείωσαν. Το 'βγαλαν έξω απ' τη γραμμή, το τραβάι με τ' άλλα τράβηξε το δρόμο του. Το χτυπημένο ώρα την ώρα έπεφτε σε πιο μεγάλο βύθος· τριγύρω του οι μαζωμένοι κοίταζαν, φλυαρούσαν, χωράτευαν, γελούσαν. Κι εκεί μπροστά στα μάτια τους το πλάσμα του Θεού ψυχομανούσε κι έδινε του λογικού, το άλογο, το πλέον αξιομίμητο, το πλέον ιερό παράδειγμα : πως να ζει κανείς και πως να πεθαίνει! Τον αγώνα της ζωής δεν τον φοθήθηκε· την Μοίρα την ανίκητη να τη νικήσει δε στοχάστηκε τρελά· σα στωικός φιλόσοφος υπόμεινε την πίκρα· σα στωικός φιλόσοφος έμεινε μακριά από την κακίαν. Απάνου στη δουλειά το χτύπησεν ο κεραυνός της Μοίρας· αλίμονο σ' αυτόν που πέσει· εχθροί του γίνοντ' όλοι, ξένοι και δικοί· έτσι, τα συντρόφια του δεν του 'δωσαν βοήθεια· μάλιστα του έκαμαν κακό· δεμένα κι αυτά, τράβηξαν ανήμπορα το δρόμο τους όσο που νά 'ρθ' η ώρα τους. Έπεσεν ήσυχα ήσυχα, χωρίς φωνή, χωρίς κυλίσματα, χωρίς τινάγματα· κι ο ιδρώτας της αγωνίας χύθηκεν απάνου του προτού στεγνώσει ο ιδρώτας της εργασίας. Νόμιζες όχι πως βασανίζεται συντριμμένο και χαροπολεμά· θαρρούσες πως απλώθηκε να ξαποστάσει και άθελα το πήρε ο ύπνος· έζησε σα μάρτυς και πέθανε σαν ήρωας· κι άθελα ψιθύρισα : Άνθρωπε παραδειγματίσου!

Κωστής Παλαμάς

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Ο Θάνατος του Παλληκαριού


«Όλη τη ζωή του πάλευαν μέσα του ο κόσμος ο μέτριος και οι πόθοι οι δικοί του και ο πόλεμος αυτός του έφερνε βαριά στενοχώρια. Ποτέ δεν μπόρεσε να του φανή αρκετή η γύρω μετριότητα και, είτε ξέροντάς το είτε μη, γύρευε πάντα κάτι περισσότερο ή κάτι άλλο. Νίκησε τέλος η ψυχή του, μα του πήρε, προτού γεράση, τη ζωή. Με το θάνατό του νίκησε τη μετριότητα…»

«…ο θάνατος του Νέου, ο θάνατος του Ωραίου, ο θάνατος του Αντρείου…»

«…όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλληκαριού για να δώση πνοή ζωής στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ’ όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ως που να έλθη ο θάνατος να τα ζωντανέψη…»

«… Οι κρίσες των ανθρώπων μολύνουν ως και τον θάνατο ενός παλληκαριού. Όσοι και πριν πεθάνει τον γνώριζαν είπαν·

- Ποιος ήξερε πως ζούσε μεταξύ μας ένας ήρως.

Και χάρηκαν που πέρασε μεταξύ τους ένας ήρως. Από μια στιγμή στη άλλη ήρωα τον έκαμε ο θάνατος. Γεννά τάχα ήρωες ο θάνατος; Δεν ήταν ήρως αφότου γεννήθηκε; Δεν τον εφανέρωσε ήρωα ο θάνατος μόνον επειδή δεν ήλθε αυτός να τον εύρη και να τον πάρει αλλά εκείνος πήγε προς θάνατο και τον εζήτησε; Πήγε προς το θάνατο, και αυτός τότε τον πήρε, τον τύλιξε στην αίγλη του και τον εδόξασε….

…Άλλοι Έλληνες είπαν με κάποια καταφρόνια·

- Ήταν πατριώτης ο καϋμένος.

Και άλλοι ξεστόμισαν·

- Τι βλάκας να πάη να σκοτωθή.

Άλλοι θαύμασαν, γιατί δεν ένοιωσαν, και χάσκοντας είπαν·

- Πως ένας νέος να αγαπά τόσο λίγο τη ζωή του! Πως νέος καλογεννημένος, με πλούτη και όλα τα καλά στο σπίτι του, πως άνθρωπος με γυναίκα νέα και παιδιά μικρά, ν’ αφίνη και καλοπέραση και οικογένεια και να γυρεύη ξένες έννοιες στα βουνά, με τις βροχές και με τα χιόνια! Πως δε φοβήθηκε το θάνατο!

Και οι καλλίτεροι – άπιστοι όμως , άπιστοι σα νάνοι που είνε – είπαν·

- Κρίμα στο παλληκάρι! Πήγε άδικα· τίποτε δε θα κάμη με το θάνατό του· θα ήταν χρησιμώτερος αν έμενε ζωντανός…

…Επειδή τον εγνώρισαν, λυπούνταν που πέθανε, ο νέος, ο έμορφος, δε στοχάζονται όμως πως αν ζούσε δε θα τον εθαύμαζαν τόσο όσο τώρα που πήγε και σκοτώθηκε…»

«…Βρέθηκαν και μερικοί, απλοϊκοί μάλιστα που ενθουσιάστηκαν και τον ελάτρεψαν. Δεν τον εγνώριζαν, χάρηκαν όμως που υπάρχουν ακόμα ήρωες…»

«…Στη Μακεδονία δεν πέθανε παρά ζη και βασιλεύει. Ένα κοριτσάκι στη Βέρροια, που το ρώτησαν ποιος είναι ο βασιλιάς των Ελλήνων, αποκρίθηκε χωρίς δισταγμό·

- Ο Παύλος ο Μελάς. »


Από το βιβλίο του Ίωνα Δραγούμη «Μαρτύρων και Ηρώων αίμα» - κεφάλαιο «Ο Θάνατος Ζωή».

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Edda Gesellschaft


Ο εσωτερισμός, οι θεοσοφικές αναζητήσεις και η διαμόρφωση μίας Αρίας θρησκευτικότητoς αποτελούσε και αποτελεί θεμέλιο λίθο για την ανόρθωση του αναστήματος των Αρίων απέναντι στα σαθρά αλλότρια θρησκευτικά δόγματα που κατακρήμνισαν την ψυχή της Λευκής Φυλής στα τρίσβαθα της παρακμής. Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν υπήρξε μονάχα κοινωνική επανάσταση. Πρωτίστως υπήρξε πνευματική, ψυχική, φυλετική και μεταφυσική εξέγερση της χρόνια καταπιεσμένης Αρίας ψυχο- και βιο- συνθέσεως. Μια εκ των εκατοντάδων ομάδων εσωτερικών αναζητήσεων υπήρξε η Εταιρεία της Έντα, η οποία συνετέλεσε σημαντικά στην διαμόρφωση μιας νέας Πίστεως, βασισμένης στις ανάγκες και τον προορισμό ενός συνειδησιακά, πολιτισμικά και φυλετικά Λευκού Ανθρώπου. Ιδιαίτερο κομμάτι της ιστορίας της Εταιρείας είναι η ύπαρξη σημαντικών και υπερδραστήριων γυναικείων προσωπικοτήτων.

Η Εταιρεία της Έντα ιδρύθηκε το 1925 από τον Rudolf John Gorsleben, γνώριμη και σημαντική προσωπικότητα στους κύκλους των εσωτεριστών της εποχής μιας και υπήρξε παλαιό και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας της Θούλης καθώς και συγγραφέας του έργου "Hoch Zeit der Menschheit" ( Η Ανθρωπότητα στο Ζενίθ της) . Οι εσωτερικές , φυλετικές, ιδεολογικές και θεοσοφικές αναζητήσεις των μελών της εταιρείας δημοσιεύονταν από την περιοδική έκδοση "Deutsche Freiheit" ( Γερμανική Ελευθερία) η οποία εν συνεχεία μετονομάσθει σε "Arische Freiheit" ( Αρία Ελευθερία). Μέγας Μάγιστρος της Εταιρείας υπήρξε ο Werner von Bülow , ερμηνευτής πολλών έργων του Carl Maria Willigut τα οποία είχαν συγγραφεί στην ιδιότυπη ρουνική γραφή του τελευταίου, ενώ εξέχοντα μέλη υπήρξαν ο Friedrich Schaefer και η σύζυγός του Kaethe η οποία φιλοξενούσε στην οικία της μία άλλην παρομοίας εσωτερικής φύσεως, αλλά μικροτέρα σε βεληνεκές δράσεως εταιρεία, την "Free Sons of the North and Baltic Seas" ( Ελευθέρα τέκνα των Βορείων και Βαλτικών Θαλασσών). Δραστήριο μέλος της Εταιρείας υπήρξε η σύζυγος του στρατηγού Erich Ludendorff, Mathilde von Kemnitz. Κατόπιν του θανάτου του R.J. Gorsleben το 1930, η Εταιρεία συνέχισε τις δραστηριότητές της υπό τον πλήρη έλεγχο του W. Von Bülow μετονομάζοντας την έκδοσή της σε "Hag All All Hag".
Το βιβλίο "Hoch Zeit der Menschheit" βρίσκεται στον ακόλουθο σύνδεσμο :