Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Carmina Burana


Tον Ιούνιο του 1937 στην Φρανκφούρτη ανέβηκε για πρώτη φορά το έργο του Κάρλ Όρφ, Carmina Burana.
Ένα μοντέρνο έργο,  χωρίς όμως να υποπίπτει στις μοντέρνες παγίδες που επιφυλάσσουν οι εξελίξεις στην μουσική του 20ου αιώνα. Καταφέρνει, ενώ χρησιμοποιεί κανόνες μοντέρνας μουσικής, να αγγίξει και να ανακινήσει στον ακροατή το αρχετυπικό Ευρωπαϊκό πνεύμα, το οποίο τόσο πάσχιζαν να ανακαλύψουν συνάδελφοί  του κατά τις αρχές του 20ου  αιώνα.
Οι λόγοι που κάνουν αυτό το έργο ένα εκ των σημαντικότερων του Δυτικού πολιτισμού  δεν είναι απλά η επιλογή του θέματος προς μελοποίηση, ούτε καν  η ίδια μουσική αυτή καθ’ αυτή, αλλά η χρήση της σε συνδυασμό με τα κείμενα και τη γενική σκηνοθεσία. Συγκεκριμένα, η επιλογή των κειμένων προς μελοποίηση από τα carmina (δηλαδή τα τραγούδια/ποιήματα που αποτελούν την συλλογή των Carmina Burana απ’ το μοναστήρι Μπουράνουμ), η σειρά που τους δίνεται και η μουσική τους ερμηνεία. Ένα δείγμα της επιτυχίας του έργου είναι πως ο μέσος ακροατής (ακόμα και κάποιος δίχως πρότερη γνώση μουσικής) νοιώθει πως έρχεται κοντά στον μεσαιωνικό-Ευρωπαϊκό κόσμο, ενώ στην πραγματικότητα η μουσική είναι σαφώς «σύγχρονη»!
Η προσέγγισή μας πρέπει να είναι ολιστική. Τόσο τα αυθεντικά carmina, αλλά κυρίως η ένταξη κάποιων εξ αυτών στο έργο του Όρφ, έχει να κάνει με την πολυσχιδή φιλοσοφική και εμπειρική αντίληψη που κυρίως δύναται να αποτυπωθεί και να εκφραστεί με την «κυκλικότητα του χρόνου».  Είναι ένα επαναλαμβανόμενο πολυεπίπεδο μοτίβο το οποίο ξεκινά εξωτερικά, από την επανάληψη του ίδιου ποιήματος «Ο Fortuna» (Ω τύχη) στην αρχή και στο τέλος του έργου (το οποίο αποτελεί και το πλέον γνωστό Carmen-τραγούδι της συλλογής). Εσωτερικά, αυτή η επανάληψη παρατηρείται ακόμη και από την τοποθέτηση των λατινικών ποιημάτων στην αρχή, ακολουθούμενα από τα γερμανικά  και έπειτα την επιστροφή πάλι στα λατινικά. Η επιλογή του τροχού της τύχης αποτελεί   το σύμβολο του έργου. Από την πρώτη του παρουσίαση χρησιμοποιείται στις εκτελέσεις του έργου ή στις αφίσες τις σχετικές με αυτό. Ο τροχός της τύχης εμφανίζεται τόσο στο μεσαιωνικό χειρόγραφο όσο και στην πρώτη εκτέλεση του έργου. Εμφανίζεται ρητά στα κείμενα καθώς και στο «O Fortuna» κατά την επίκληση της τύχης ως «Rota tu volubilis» (Εσύ περιστρεφόμενε τροχέ), αλλά και έμμεσα όπως στην δεύτερη στροφή του δεύτερου κάρμεν όπου αναλύεται η μεταβολή της θέσης από τα υψηλά (Fortune solio sederam elatus/ Ευρισκόμουν καθήμενος στον θρόνο της Τύχης υψηλά) στα χαμηλά (Nunc a summo corrui/ Τώρα έπεσα από τα ύψη). Αυτή η μη γραμμικότητα στη αντίληψη του χρόνου και η παρουσίαση της ζωής ως κύκλοι επί κύκλων συνάδει με την καθαρά φυσική αντίληψη σε όλες τις  εκφάνσεις της ζωής, αλλά και αρχετυπικά, μέσω τελετουργίας, όπως αυτή έχει διασωθεί σε ήθη, έθιμα και αντιλήψεις των Ευρωπαϊκών λαών.  Η σύγκριση με τον Άρνολντ Σόενμπεργκ ( Arnold Schoenberg 1874-1951) ως προς την προσέγγιση αυτού του θέματος είναι διαφωτιστική. Πράγματι, ο 20ος αιώνας σε αντίθεση με την παράδοσή μας, γνώρισε σε όλα τα πεδία της τέχνης την τάση του πριμιτιβισμού. Την αναζήτηση δηλαδή μίας κάποιας «εκφραστικής αλήθειας και ελευθερίας» στην τέχνη των πρωτόγονων φυλών της Αφρικής (Paul Klee 1879-1940), της Ταϊτής ( Eugene Henri Paul Gauguin 1848-1903) και γενικά όσο μακρύτερα γίνεται από τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, οδηγώντας κατ’ ουσίαν στην κατάργηση των Ευρωπαϊκών «κτήσεων» - επιτευγμάτων  στην τέχνη, όπως επί παραδείγματι της προοπτικής στην ζωγραφική και τελικά την κατάργηση οπτικού θέματος (!) σε διάφορα κινήματα της ζωγραφικής. Αντίστοιχο της κατάργησης της προοπτικής στην ζωγραφική ίσως αποτελεί η εισαγωγή της ατονικότητας (χαρακτηριστικά στον Schoenberg) στην μουσική ή ακόμα και η συνειδητή απώλεια της ρυθμικότητας (Claude- Achille Debussy) ως άξονα δόμησης που ήταν ανέκαθεν στοιχείο της παραδοσιακής, αλλά και της αποκαλούμενης κλασσικής μουσικής.Στην ιεροτελεστία της Άνοιξης ο Ιγκόρ Στραβίνσκι θεωρεί πως προσεγγίζει το άφατο της ανθρώπινης αντίληψης του χρόνου και της ωρίμανσης, καταλήγοντας σε ένα εντυπωσιακό μεν αποτέλεσμα, η σχέση όμως του οποίου με την παράδοση σε όλα τα επίπεδα είναι αμφισβητούμενη. Αυτό ήταν εξάλλου μέρος της «επαναστατικότητας» που επιδίωξε ο συνθέτης. Το ζήτημα «πρόοδος για την πρόοδο» είναι αρκετά ευρύ και δεν θα αναλυθεί εδώ περισσότερο. Αλλά αυτή η ανάλυση δείχνει και την αξία της «επανάστασης στην επανάσταση» που επιδίωξε ο Όρφ με την ενασχόλησή του με καθαρά παραδοσιακά θέματα, όπως εν προκειμένω με μία συλλογή μεσαιωνικών κάρμινα  και μεταχειριζόμενος αυτό το υλικό όχι κλασσικά, δηλαδή οπισθοδρομώντας, αλλά τολμηρά κάνοντας χρήση της νέας μοντέρνας γλώσσας. Προς έκφραση αυτών που οι «μοντέρνοι επαναστάτες» προσπαθούσαν να αποποιηθούν, ήτοι την παράδοση[1].
 H στωική θέαση ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη εμφάνιση του «Ο Φορτούνα», τονίζει το φιλοσοφικό στίγμα του απροσδιορίστου της ζωής, μαζί με έναν πόνο ύπαρξης, ένα «weltschmertz» που ευθέως μπορεί να ειδωθεί στον στίχο «semper in angaria» (πάντα δούλος/υποταγμένος στην τύχη (ετυμ. αγκαρία)).  
Είναι σαφώς εμφανής η τραγικότητα του Ελληνικού μύθου γενικότερα, αλλά και η Βουδιστική αντίληψη της κυκλικότητας, της Σαμσάρα ως κύκλος των ζωών/ εμπειριών του κόσμου.
Προχωρώντας στα πιο απλά φαινομενικά  carmina γίνεται εισαγωγή στον ετήσιο κύκλο των εποχών και ότι αυτό ορίζει, με πολλές αναφορές σε πανηγύρια και λαϊκά γλέντια. Ο περιπαιχτικός τόνος των ποιημάτων είναι εμφανής από τους συγγραφείς – μοναχούς, όντες σε μοναστήρι του 13ου αιώνα, οι οποίοι παρουσιάζουν την απλή καθημερινότητα από το πλαίσιο μίας ολότητας. «Μεταφράζοντας» το ύφος και το περιεχόμενο οι μοναχοί προσέγγιζαν αυτό που αργότερα ο Νίτσε θα ανέλυε ως μία ένωση του Διονυσιακού με το Απολλώνιο: Οι χαρές της ζωής σε μέρες γιορτινές, αλλά και στην καθημερινότητα δεν έρχεται σε αντίθεση με την αναζήτηση του υψηλού, αντίθετα την συμπληρώνει όταν αυτή είναι με μέτρο και βιωμένη οργανικά και φυσικά. Χαρακτηριστικά, ένα τέτοιο ελαφρύ και ευχάριστο νόημα εμφανίζεται στο 8ο carmen (γερμανόφωνο) στην κατηγορία  «Uf dem anger» (Στο πράσινο/στο λιβάδι) όπου λαμβάνει χώρα μια γιορτή όπως φαίνεται από τους τίτλους Tanz, Reie (6ο και 9ο carmen) όπου οι νεαρές γυναίκες προσπαθούν να καλλωπιστούν και να εντυπωσιάσουν τους άντρες.  Αφού καλλωπίζονται με ερυθρό χρώμα (roete) καλούν: Seht mich an, jungen man! Lat mich iu gevallen! Minnet, tugentliche man, minnechliche frouwen! (Κοίτα με νεαρέ άντρα, ελπίζω[2] να σου αρέσω. Αγάπησε ευγενικέ άντρα κοπέλες που αξίζει να αγαπηθούν). Αντίστοιχα νοήματα βρίσκονται παντού.
Ο Όρφ, κάνει επιπλέον το εξής ιδιοφυές. Δεν προσαρμόζει πάντα την μουσική στον τόνο του αντίστοιχου carmen. Χαρακτηριστικά στο 4ο carmen το δεύτερο στο «Primo Vere» (Άνοιξη), που ονομάζεται «Omnia sol temperat» (όλα τα θερμαίνει ο ήλιος) . Το carmen είναι αισιόδοξο, υποδέχεται την άνοιξη και την χαρά: «Omnia sol temperat purus et subtilis» (Όλα τα θερμαίνει ο ήλιος αγνός και ευγενικός). Δεδομένου της ιδιότητας των συγγραφέων ως Βενεδικτίνοι μοναχοί τον μεσαίωνα ενδιαφέρον έχει η αναφορά στην πρώτη στροφή για τον νέο θεό: «et iocundis imperat deus puerilis» (και παιδικά εξουσιάζει ο νεαρός θεός). Σαφής αναφορά αναγέννησης/γένεσης, αρκετά «παγανιστικό» για τα δεδομένα του μεσαίωνα.
Σε αυτό το ευδιάθετο carmen λοιπόν ο Όρφ του έδωσε μία μελαγχολική μελωδία, που δεν ταιριάζει καθόλου με τα λόγια. Είναι σαν μία φωνή υπενθύμισης, έχει μία ρομαντική ενδοσκόπηση (nachdenklichkeit) που απαντά στην Ευρωπαϊκή σκέψη τον 19ο αιώνα.
Έπειτα από όλα αυτά λοιπόν, ακολουθώντας τους κύκλους επί κύκλων και την ροή του χρόνου, όταν τελειώνει η αναφορά σε κοσμικές γιορτές ( εδώ εμφανίζονται τα carmina στην  γερμανική γλώσσα, που αποδίδουν το κοσμικό, τον κόσμο της ζωής των χωρικών ) επιστρέφουμε στα λατινικά (που συμβολίζει στον ευρωπαίο του μεσαίωνα την θεία, υπερκόσμια γλώσσα). Με λατινικά έγινε η εκκίνηση στον φιλοσοφικό στοχασμό , έπειτα η πορεία προς τα κάτω, τα «καθ΄ημάς» εγκόσμια με λατινικά και γερμανικά και τελικά γίνεται η επιστροφή στον ουρανό με τα λατινικά ολοκληρώνοντας τον κύκλο). Αφού έχει γίνει η επιστροφή στα λατινικά και λίγο πριν το τέλος παρουσιάζεται το 22ο carmen, «templus est locundum» (καιρός/ ώρα του παιχνιδιού) το οποίο είναι στο ύφος  των προηγουμένων, αλλά ελαφρύνει  το βαρύ κλίμα που είχε διαμορφωθεί μουσικά συνεχίζοντας με παιχνίδισμα. Η παιδική χορωδία του Όρφ έχει να κάνει με την λατινική γλώσσα και συμβολίζει αγγέλους σε ένα δεύτερο επίπεδο. Από την πλευρά της ιστορίας της μουσικής αυτό είναι εμφανές.  Χαρά και αγάπη για ζωή. Κοπέλες, αλλά με αθωότητα. Ο Όρφ βάζοντας παιδική χορωδία δείχνει τον αγνό και ενθουσιώδη χαρακτήρα του έρωτα (novus amor est, quo pereo/είναι νέος έρωτας για αυτό θα χαθώ). Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα στην σκιά του δεύτερου «Ο φορτούνα» που έπεται με ότι αυτό συνεπάγεται φιλοσοφικά. Κλείνοντας δηλαδή τον κύκλο της ζωής, του έργου και του κόσμου με μια ηρωική αισιοδοξία  ιδωμένη από μία παιδική ματιά. Άραγε σε αντιδιαστολή με το omnia sol temperat; …..Statu variabilis λοιπόν!
Να προσθέσουμε πως η κυκλικότητα στην μουσική είναι πολύ εμφανής στο δαχτυλίδι του Ριχάρδου Βάγκνερ, όπου μετά την καταστροφή της Βαλχάλα και την ισοπέδωση του παρηκμασμένου κόσμου επιστρέφουμε σκηνοθετικά σε ένα φως το οποίο δεικνύει μία νέα αρχή. Μία αρχή η οποία έρχεται  μαζί με τις μουσικές νότες του «νερού» του Ρήνου. Εκεί δηλαδή όπου  επέστρεψε ο χρυσός και το δαχτυλίδι κλείνοντας έναν κύκλο ο οποίος είχε ξεκινήσει 15ώρες πριν…



[1] Σε αυτό ο Ορφ σαφώς δεν υπήρξε ο μοναδικός. Στην Ελλάδα άξιες αναφοράς είναι οι προσπάθειες του Μητρόπουλου και Σκαλκώτα.
[2] (lat, όπως το lassen στα σημερινά γερμανικά δύναται να έχει ρόλο ευκτικής κατά την μετάφραση)

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

"Homo Modernus"

   Την σκιαγράφηση του σύγχρονου ανθρώπου με σημείο αναφοράς την σκέψη του Ιταλού Julius Evola και τους “αφορισμούς” του Κολομβιανού Nicolás Gómez Dávila μας δίνει σε ένα δοκίμιο 27 σελίδων ο Marek Rostkowski, με τίτλο “Homo Modernus - Το πορτραίτο του σύγχρονου ανθρώπου σύμφωνα με τον Evola και τον Dávila”. Το κείμενο, το οποίο δεν περιορίζεται αποκλειστικά στους παραπάνω στοχαστές, έχει δημοσιευθεί στα Αγγλικά στο περιοδικό “Aristokratia” (Homo modernus. Evolian - gomezian portrait of modern man, Aristokratia Vol. II, Australia, 2014) καθώς και στα Πολωνικά στο περιοδικό “Templum Novum” (Ηomo modernus. Evoliańsko - gómezowski portret człowieka nowoczesnego, Templum Novum no. 9, Polska, 2009) .

 Στα ελληνικά κυκλοφορεί για πρώτη φορά από τις αυτοεκδόσεις ΟΙΝΙΑΔΕΣ.


   “Η παρατηρούμενη κρίση καθώς και τα βαθύτερα αίτιά της, έχουν προσδιοριστεί στα έργα όσων ανήκουν στον κύκλο της Παράδοσης, με την γενικότερη έννοια της λέξης και όχι με την οικονομική, την κοινωνική ή την πολιτική – έννοιες που αποτελούν, σε αντίθεση με τους απολογητές της αριστεράς, μόνο αποτελέσματα του σύγχρονου κόσμου – αλλά με την πνευματική και τη θρησκευτική έννοια. Ένα πρωτοφανές σχίσμα έλαβε χώρα στην εσωτερική διάσταση του ανθρώπου, ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα στη συγκρότησή του, γεγονός που επηρέασε ταυτόχρονα και τον κόσμο μέσα στον οποίο βρίσκεται. Το σχίσμα αυτό συνίσταται στην απομάκρυνση, στην σταδιακή εκτροπή και τελικώς στην απάρνηση της εξουσίας, της σπουδαιότητας, ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης μιας ανώτερης θεϊκής Πραγματικότητας, που υπερβαίνει την κατάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης.”


Για περισσότερες πληροφορίες: oiniades@mail.com


Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Herbert "Ritter" von Karajan




   Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως αποτελεί περίλαμπρη νίκη των εχθρών μας η ταύτιση των ηττημένων στα πεδία των μαχών ιδεολογιών του Β’ Π.Π. με ό,τι πιο σαθρό, αρρωστημένο, παρακμιακό, και ποταπό γεννάει η φύση. Δυστυχώς, θα επιβεβαιωθούν πολλάκις από υποτιθέμενους «φορείς» όσων αυτές οι κοσμοθεωρίες και οι υπερασπιστές τους κληροδότησαν στον κόσμο αυτό. Σε αυτόν τον αντιστραμμένο πλέον πόλεμο, όπου ο εχθρός αρκείται πλέον στο να παρατηρεί τις συσπάσεις που προκάλεσαν τα πνευματικά και φυσικά ναρκωτικά στα θύματά του, οφείλουμε να ορθώνουμε το ανάστημά μας και να προβάλλουμε τα αληθή πρότυπα των Ιδεών μας, των οποίων το πανανθρώπινο έργο αδυνατούν να αποσιωπήσουν. Το μόνο που δύναται σε αυτές τις περιπτώσεις να κάνουν είναι να αποσιωπήσουν την συμμετοχή αυτών των προσωπικοτήτων στις μεγάλες επαναστάσεις του 20ου αιώνα.

   Μία τέτοια προσωπικότητα ήταν και ο ελληνικής καταγωγής Χέρμπερτ φον Κάραγιαν (Herbert von Karajan), ο κορυφαίος για πολλούς μαέστρος του 20ου αιώνα, ο οποίος έγινε μέλος του N.S.D.A.P. στις 8 Απριλίου του 1933 και παρέμεινε ενεργό μέλος έως το τέλος του πολέμου. Η τελευταία μάλιστα συναυλία την οποία διεύθυνε έλαβε χώρα στο Βερολίνο στις 18 Φεβρουαρίου του 1945, λίγους μήνες πριν το οριστικό τέλος του πολέμου, όταν και κατέφυγε στην προστασία του μεγάλου Ιταλού συνθέτη και μαέστρου Victor de Sabata, προσωπικού φίλου του Μπενίτο Μουσολίνι. Καθ’ όλη την μεταπολεμική του καριέρα, ο Κάραγιαν δυσφημίστηκε και πολεμήθηκε για το «εθνικοσοσιαλιστικό» του παρελθόν, αλλά το ταλέντο, το έργο και η προσφορά του στην Μουσική και τον Πολιτισμό υπήρξε τέτοια που εν τέλει θριάμβευσε, δίχως ποτέ να απαρνηθεί το παρελθόν του. Χαρακτηριστικό επίσης των μεγάλων αυτών προσωπικοτήτων υπήρξε και η εσωτερική αναζήτησή τους , κάτι το οποίο μεταξύ πολλών άλλων , οδήγησε και τον Κάραγιαν στον Βουδισμό και εν προκειμένω στο ΖΕΝ, ατραπό την οποία ακολούθησε στην βιωματική –πρακτική της μορφή, δίχως να αρκεστεί απλά σε θεωρητικές αναλύσεις. Βέβαια, στην τυπική της διάσταση και για λόγους παραδόσεως δεν απέκοψε την επαφή του με την εκκλησία και την θρησκεία του τόπου του.


   Δυστυχώς, πολλές φορές απεμπολούμε ποια Τέχνη, ποια Μουσική, ποιος Πόλεμος και ποια Γενιά είναι αυτή η οποία οικοδόμησε λίθο λίθο ένα τεράστιο οικοδόμημα , το οποίο ακόμα και αν κατάφεραν να γκρεμίσουν τα τείχη του, δεν έχουν καταφέρει ακόμη να συνθλίψουν την Ψυχή μίας επαναστάσεως που γεννήθηκε εντός τους και αγωνιά να ξεχυθεί στα νέα πεδία μαχών του 21ου αιώνα.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Peer Gynt




   Μία εξαιρετική έκδοση από τον οίκο Gutenberg κυκλοφόρησε προσφάτως και αφορά το θεατρικό έργο Πέερ Γκυντ του Ερρίκου Ίψεν. Πλήρης έκδοση, με εξαιρετικό πρόλογο και ιδιαιτέρως προσεγμένη μετάφραση.

   Αξίζει να επισημάνουμε πως ο «ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ» αποτελεί έναν χαρακτήρα κατά βάση εκφράσεως αυτοβιογραφικών και βιωματικών εμπειριών. Τόσο από τον δημιουργό του, όσο και από όσους αγαπήθηκε μεταγενέστερα.   Έργο με ποικίλους συμβολισμούς και εσωτερικές αναζητήσεις, το οποίο αποτελεί πολλά περισσότερα από την «περιπετειώδη» ζωή κάποιου «άτακτου» Νορβηγού. Αποτελεί έκφραση ενός ψυχισμού εντόνως αντιδραστικού, αφελούς πολλές φορές, μα  και ηρωικού την ύστατη ώρα ο οποίος αφού έκανε τον «κύκλο» του αναζήτησε την λύτρωση και την αυτοπραγμάτωση. Ενός «κύκλου» ο οποίος  αυτός καθ’ αυτός ως γνήσιο τέκνο της υπάρξεως έπρεπε να πραγματωθεί όπως ακριβώς έγινε για να φθάσει εν τέλει καθ’ όσο ο Ήλιος ανατέλλει να αναπαυθεί στην φροντίδα μίας πρωταρχικής αγνότητος  εν ονόματι Σόλβαΐγ… Δίχως το ηλιακό στοιχείο να λείπει ακόμη και από το όνομά της.

   Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως υπήρξε αγαπημένο έργο του Ντίτριχ Έκαρτ ( Dietrich Eckart ) ο οποίος επίσης , όπως και ο Ίψεν , ανέφερε τις ομοιότητες του δικού του βίου με αυτού του Πέερ Γκυντ. Ο ίδιος ο Έκαρτ , μάλιστα, ανέβασε με μεγάλη επιτυχία την θεατρική αυτή παράσταση στην Γερμανία την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Επισήμανε , μεταξύ άλλων, και τις ομοιότητες του ψυχισμού και του βασιλείου των τρόλλ – ξωτικών με το Ιουδαϊκό στοιχείο στην Ευρώπη. 





   Η μεγαλοπρέπεια του θεατρικού αυτού έργου συμπληρώνεται και με την εξαιρετική μουσική επένδυση του Έντβαρντ Γκριγκ  ( Edvard Grieg ) , ο οποίος κατόπιν λεπτομερών εντολών του Ίψεν , συνέθεσε ένα από τα σπουδαιότερα έργα του. 



Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Αριστεία και Τόλμη.

   

   Η δυσφήμηση προσωπικοτήτων, η δαιμονοποίηση της Πίστεως και των Ιδεών τους, η κατασυκοφάντηση και υποτίμηση του έργου τους καθώς  και η διαστρέβλωση της αλήθειας όχι μόνο ως προς τις προθέσεις, αλλά και την απτή ιστορική πραγματικότητα, απετέλεσαν πάγιες τακτικές των νικητών του Β’ Π.Π.
    Μία τέτοια πολεμική, τόσο εν ζωή όσο και μετά τον θάνατό του, δέχτηκε ο Reinhard Tristan Eugen Heydrich. Μία εξόχως Ευγενική σπορά της Γερμανικής φυλής, μία προσωπικότητα την οποία επ’ ουδενί  δεν δύναται να αψηφήσει κάθε υγιής επαναστατική ψυχοσύνθεση η οποία αγωνία να κρατά ψηλά το λάβαρο ενός πολέμου ενάντια στον αφανισμό και τον εξευτελισμό της Ευρώπης. Πόσους συμβολισμούς, αλλά και πόσες ενσαρκώσεις αυτών δυνάμεθα να διακρίνουμε πίσω από τον βίο του. Το όνομά του, γεννημένο από τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις του πατέρα του ( Reinhard από την όπερα του πατέρα του Amen ), τον βαγκνερισμό του τελευταίου (Tristan) , αλλά και το σεβασμό στους προγόνους της οικογενείας ( Eugen από τον παππού του).  Από μικρός επέδειξε μέσα από τον συγκερασμό προδιαθέσεως και περιβάλλοντος  τις ικανότητές του στο σχολείο, την μουσική και την άθληση. Εξαίρετος βιολιστής, κολυμβητής, αλλά ακόμη καλύτερος ξιφομάχος. Ένας νέος φέρελπις , μεγαλωμένος σε μία εθνικιστικών φρονημάτων οικογένεια,  ο οποίος ακολούθησε τον δρόμο της πάλης. Συμμετείχε σε πρώιμες ομάδες Freikorps καθώς και σε άλλες πατριωτικές ομάδες. Ακολουθεί η εγγραφή του στο Ναυτικό και μία δεκαετής πορεία ως αξιωματικός  η οποία διακόπτεται κατόπιν αποπομπής του από τον Erich Roeder εξ αφορμής μίας ερωτικής περιπέτειας του νεαρού Heydrich.
   Το 1931 εντάσσεται στο NSDAP και ξεκινά μία μαχητική περίοδος προσφοράς μα και ανελίξεώς του στα SS. Πρωτεργάτης της SD ( Υπηρεσία Ασφαλείας ) και της GESTAPO (μυστική αστυνομία πόλεων) κατόρθωσε μέσω των χαρισμάτων του , αλλά και της εργατικότητάς του να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να κερδίσει τον σεβασμό του ίδιου του Αδόλφου Χίτλερ. Η θέση του ως επίτροπος στην Μοραβία – Βοημία τον Σεπτέμβριο του  1941 υπήρξε η απαρχή του τέλους του. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην βρεθεί τρόπος να ξεσπάσει το μένος των Βρετανών προς μία προσωπικότητα η οποία κατόρθωσε να ενσωματώσει στο νέο όραμα για την Ευρώπη τον Τσέχικο λαό. Πόσο μάλιστα όταν αυτή η προσωπικότητα προοριζόταν να μεταβεί και να αναλάβει επίτροπος στην Γαλλία. Μία αντίστοιχη υγιής και αποτελεσματική σύμπραξη μεταξύ Γερμανών και Γάλλων, θα αποτελούσε πιθανότατα ταφόπλακα για το μέλλον του καπιταλιστικού και κομμουνιστικού κόσμου. Κυκλοφορώντας στην Πράγα δίχως καν προσωπική ασφάλεια, με Τσέχους και Γερμανούς εργάτες των περιοχών αυτών  να τον θεωρούν ευεργέτη τους, το επίπεδο προσωπικής ασφαλείας για έναν άνθρωπο ο οποίος είχε συντελέσει στην οργάνωση της ασφάλειας όλου του Τρίτου Ράιχ , ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. Η ίδια του η ηρωική  φύση ήταν αυτή η οποία τον οδηγούσε σε αυτό τον δρόμο, ο οποίος αποδείχτηκε, εν τέλει, μοιραίος. Στις  27 Μαΐου του 1942 ο Reinhard Heydrich διέρχεται με το αμάξι του από ενέδρα  εντεταλμένων του Λονδίνου  Τσέχων οι οποίοι ανοίγουν πυρ. Ανταποδίδοντας τα πυρά και τρέποντας σε φυγή τους υπηρέτες του Τσώρτσιλ κατέρρευσε από την αιμορραγία. Εξέπνευσε στις 4 Ιουνίου στα 38 του χρόνια. Υπήρξε ο μόνος ο οποίος μπορούσε να διαδεχτεί τον Αδόλφο Χίτλερ , για αυτό κατόρθωσε να πλήξει τόσο καίρια τον εχθρό, όχι φυσικά όπως η προπαγάνδα των νικητών επιθυμεί ψευδολογώντας να διαδώσει, μα ηθικά. Υπήρξε το νέο Ήθος , υπήρξε το νέο Πρότυπο. Ζωής, μα και Θανάτου.


Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Φυλή και Ηγέτης

Αυτός είναι ο λόγος, που για εμάς, η επιστροφή στην φυλή δεν μπορεί να σημαίνει απλώς μία επιστροφή στο αίμα – ιδίως σε αυτούς τους σχεδόν σκοτεινούς καιρούς, κατά τους οποίους έχουν λάβει χώρα σχεδόν ανεπανόρθωτες μείξεις. Θα πρέπει να σημαίνει επιστροφή στο πνεύμα της φυλής όχι υπό μία τοτεμική έννοια, αλλά υπό μία αριστοκρατική έννοια, το οποίο σημαίνει εν σχέσει με το αρχικό μικρόβιο της “μορφής μας”, του πολιτισμού μας.

Αν επομένως καταφάσκουμε την επιστροφή στην φυλή και την επιστροφή στην παράδοση, η ιδέα ωστόσο του Ηγέτου παραμένει στο επίκεντρο της συλλήψεώς μας. Μέσα στην ηλιακή ατομικότητά τους, οι Ηγέτες αντιπροσωπεύουν για εμάς τις απτές και ενεργές εκδηλώσεις του πνεύματος ως φυλή και της φυλής ως πνεύμα· είναι αναζωογονήσεις της αρχεγόνου ιδέας, κοιμώμενες στα βάθη του αίματος ως θεμέλια της “μορφής”, νικηφόρες επί του χάους και της ζωώδους φύσεως, οι οποίες φέρονται ενσυνειδήτως ή ασυνειδήτως, in potentia ή in actu εξ όλων των μελών του λαού, τα οποία δεν είναι εκφυλισμένα. Οι Ηγέτες αποκαθιστούν την ενδόμυχη ένταση , και αφυπνίζουν τα “θεϊκά” συστατικά, ενός μετασχηματισμένου αίματος. Εξ αυτού και η μαγεία μίας εξουσίας στην οποία δεν υπάρχει τίποτε το βίαιο και τυραννικό , αλλά μάλλον κάτι το βασιλικό· η μαγεία μίας δράσεως “δια της παρουσίας”, μίας αδαμάστου “δράσεως δίχως δράση”, wei-wu -wei κατά το κινεζικό ρητό. Εδώ βρίσκεται το μονοπάτι προς την αναγέννηση. Οι πολλαπλές δυνάμεις μίας φυλής, οι οποίες μοιραίως οδηγούνται στην αλλοίωση και στην διάλυση αν αποστερηθούν αυτήν την ενδόμυχη υποστήριξη και αφεθούν στην επιρροή υλικών, εθνικών και ακόμη και πολιτικών καταστάσεων, υπό τον στενό ορισμό, ξαναβρίσκουν εδώ ένα ισχυρό και ζων σημείο ενότητος και συμμετέχουν σε μία ανώτερη πραγματικότητα, κατά τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει και όταν σε ένα ζωικό σώμα εμφυσηθεί ψυχή. 


Julius Evola, Heidnischer Imperialismus (1933)

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Ο Eσωτερισμός του Φωτός

Εκ των ομιλιών του εορτασμού του Χειμερινού Ηλιοστασίου.
 

Η παράδοση του Ήλιου

Λίγοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται και βιώνουν συνειδητά την σπουδαιότητα της Ημέρας του Χειμερινού Ηλιοστασίου, την εσωτερική και μεταφυσική σημασία του φυσικού τούτου φαινομένου ως σύμβολο της αέναης Πάλης των Αρχετυπικών Αντιθέτων, ως σύμβολο της κυκλικότητος του χρόνου και της υπάρξεως, ως Άριο σύμβολο της Αφυπνίσεως, της Αλήθειας και του Αγώνος.
Λίγοι είναι σε θέση να αποδομίσουν συλλογιστικά και συναισθηματικά την γιορτή των Χριστουγέννων και να προσεγγίσουν τούτη την εποχή του χρόνου με άξονα την αρχαία Ινδοευρωπαϊκή παράδοση του εσωτερισμού του Ήλιου και του Φωτός, κορύφωση της οποίας αποτελεί το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, καθώς οι δεσμοί με τις αληθείς παραδόσεις της Φυλής μας έχουν βιαίως αποκοπεί και αντικατασταθεί από την φαυλότητα του Χριστιανισμού.
Με οδηγό λοιπόν τον Ιούλιο Έβολα και τον Ρενέ Γκενόν, καθώς και αναφορές στα ιερά βεδικά κείμενα, την Αβέστα και τον Πλάτωνα, θα προσεγγίσουμε την Ηλιακή Παράδοση των προγόνων μας.

Η λατρεία του Ήλιου συνιστά μία εκ των πιο φυσικών και αρχετυπικών μορφών της εσωτερικής εκφράσεως και της μεταφυσικής αντιλήψεως του ανθρώπου. Η πλειοψηφία των αρχαίων παραδόσεων περιλαμβάνουν κάποια μορφή λατρείας προς τον ήλιο καθώς τόσο η παρουσία του όσο και η απουσία του από τον ουρανό κατά την διαδοχή των εποχών είχε τεράστια επίδραση στην φύση αλλά και τον ψυχισμό του ανθρώπου. Το λαμπρό ουράνιο σώμα που με το φως και την θερμότητά του δεσπόζει στον ουράνιο θόλο ως αδιαπραγμάτευτος κυρίαρχός του, καθιστά δυνατή την ίδια την ζωή σε κάθε έκφανσή της και θρέφει τον αέναο φυσικό κύκλο. Από νωρίς λοιπόν έλαβε και μια μεταφυσική συμβολική σημασία, ως το σταθερό ζωογόνο Κέντρο του Σύμπαντος, ως το σύνορο μεταξύ 2 πραγματικοτήτων· της φωτεινής πραγματικότητος της ζωής και της πνευματικότητος και της σκοτεινής φύσεως της νυκτός και του θανάτου.
Ο φυσικός Ήλιος θεωρήθηκε Δημιουργός και Ζωοδότης των Πάντων και το Φως που
εκπορεύεται εξ αυτόν ταυτίστηκε με το Φως της Αλήθειας, με το Εσωτερικό Φως, την θεία ουσία που ενυπάρχει σε κάθε ον, ανθρώπινο ή μη.


Στην βεδική παράδοση και τις ινδικές φιλοσοφίες, ο μυστικισμός του Ήλιου και του Φωτός έχει βαθιές ρίζες. Η Ριγκ Βέδα αναφέρει ότι ο Ήλιος είναι η Ζωή ή το Άτμαν κάθε πράγματος και ότι «στον ορατό κοσμικό Ήλιο λατρεύουμε τον αόρατο Ήλιο, ο οποίος άναψε όλα τα αστέρια του Ουρανού και τον ίδιο τον φυσικό Ήλιο». Συνιστά, επομένως, την δημιουργική του σύμπαντος δύναμη, την αρχή των πάντων, το Έν.
Οι Ουπανισάδες αναφέρουν ότι ο Ήλιος θέτει σε κίνηση τους τροχούς του χρόνου και ότι από αυτόν προέρχονται τα 5 φυσικά στοιχεία – γη, ύδωρ, πυρ, αήρ και αιθήρ – καθώς και οι 5 αισθήσεις.
Το ουσιώδες σημείο του εσωτερισμού του φωτός είναι η συνειδητοποίηση της ταυτότητος του εσωτερικού και του πνευματικού (θείου) φωτός· όπως αναφέρεται επανειλημμένως στις Ουπανισάδες: το φως που λάμπει πέρα απ’ αυτόν τον Ουρανό πέρα από κάθε τι στους πιο υψηλούς κόσμους πάνω από τους οποίους δεν υπάρχουν άλλοι υψηλότεροι, είναι στην πραγματικότητα το φως που λάμπει στο εσωτερικό του ανθρώπου. Αυτό το φως στην βεδική παράδοση ονομάζεται πουρούσα και η Μπαγκαβάτ Γκιτά μας εξηγεί ότι στον Κόσμο υπάρχουν 2 πουρούσα, το φθαρτό και το άφθαρτο· το πρώτο [το φθαρτό] διανέμεται μεταξύ όλων των όντων, το δεύτερο [το άφθαρτο] είναι αμετάβλητο, είναι Άτμαν, η ουσιαστική αρχή όλων των πραγμάτων, ή τα πάντα οικοδομούσα αρχή, το κινούν ακίνητο του Αριστοτέλη.
O θεός Ήλιος (Surya) στο άρμα του (Ναός Virupaksha, Ινδία)
Στις Βράχμα Σούτρας αναφέρεται: Το ηλιακό φως φαίνεται ταυτισμένο με ό,τι το παράγει (την φωτεινή πηγή, τον ήλιο) ωστόσο διαφέρει απ’ αυτό. Όπως αντανακλάται η εικόνα του ήλιου στο νερό και τρεμοπαίζει και ταλαντεύεται ανάλογα με τους κυματισμούς του, αφήνοντας όμως ανεπηρέαστο τον ίδιο τον ηλιακό δίσκο, έτσι και ο Άτμαν, το Καθολικό Πνεύμα, αντανακλάται στο ον και δημιουργείται στο ατομικό πνεύμα, η ζώσα ψυχή. Με την βοήθεια της φωτεινής ηλιακής ακτίνος η οποία σαν χρυσή κλωστή ενώνει την πηγή με το είδωλο, το κέντρο του πνευματικού με το ατομικό φως, το Όλον με το άτομο, καθίσταται δυνατή η επικοινωνία της ατομικότητος με το παγκόσμιο και εδραιώνεται το πνευματικό φως στο κέντρο του ατόμου.
Όταν λοιπόν το άτομο αποσυρθεί στο κέντρο του και το γνωρίσει συνειδητά ανοίγει την δίοδο της γνώσεως και της επιδιωκόμενης ταυτίσεως με το Όλον.
Όπως μας εξηγεί και ο Γκενόν, εάν δούμε το Άτμαν ως τον Πνευματικό Ήλιο που λάμπει στο κέντρο του ολικού όντος, η ακτίνα που εκπέμπεται άμεσα από τον Ήλιο καταυγάζει το ατομικό κέντρο ενώ ταυτόχρονα το συνδέει με τις άλλες ατομικές καταστάσεις αλλά και με όλα τα όντα – ανθρώπινα ή μη - και επιπλέον με το ίδιο το συμπαντικό κέντρο. Έτσι λοιπόν το κέντρο κάθε υπάρξεως όπου προβάλλεται η πνευματική ακτίνα πρέπει να θεωρείται ως δυνητικά, όχι ενεργά, ταυτισμένο με το ολικό κέντρο· και αυτός είναι ο λόγος που κάθε κατάσταση, είτε ανθρώπινη είτε οποιαδήποτε άλλη, μπορεί να ληφθεί ως βάση για την πραγματοποίηση της Υπέρτατης Ταύτισεως.

Η ομοιότης της βεδικής μεταφυσικής με τον Κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνος είναι εμφανέστατη, σημείο που θα αναπτύξουμε παρακάτω.

Κατά την θεολογική διάσταση της βεδικής παραδόσεως ο ηλιακός θεός του Ινδουϊσμού είναι ο Μίτρα, ο θεός του φωτός, ο προστάτης της αλήθειας και πολέμιος του ψεύδους και του σκότους, ο οποίος συνδέεται στενά με τον Βαρούνα, τον βεδικό θεό του Συμπαντικού Ουρανού. Από το εσωτερικό και μυστηριακό Σκότος του Βαρούνα εκπορεύεται το ακτινοβόλο και διαυγές φως του Μίτρα.
Ο Μίτρα των Ινδο-αρίων και των Βεδών, δεν είναι άλλος από τον Μίθρα των Αρίων του Ευφράτη, των αρχαίων Περσών και Ιρανών και του Ζωροαστρισμού. Παρά τις διαφορές των δύο θεολογικών συστημάτων ο βεδικός Μίτρα και ο ιρανικός Μίθρας διατηρούν τόσα όμοια χαρακτηριστικά ώστε η καταγωγή τους να εντοπίζεται σε μια κοινή αρία αντίληψη της θειότητος. 

Ο ακτινοβόλος πολεμιστής Μίθρα
Κατά την Αβέστα [τις ιερές γραφές του Ζωροαστρισμού] ο Μίθρας είναι ο θεός του ουράνιου φωτός, εμφανίζεται πριν από την ανατολή του ήλιου στις βραχώδεις κορυφές των βουνών και όταν πέφτει η νύχτα αυτός φωτίζει με μια αχνή τρεμοσβήνουσα λάμψη την επιφάνεια της γης και το περίγραμμα του φυσικού κόσμου.
Είναι το φως που διαλύει το σκοτάδι, αποκαθιστά την ευτυχία και την ζωή στη γη και η θερμότητα που εκλύει γονιμοποιεί και αναγεννά την φύση. Ο Μίθρας είναι ο «άρχοντας των μεγάλων βοσκοτόπων», δίνει αύξηση, αφθονία, κοπάδια, απογόνους και ζωή» σύμφωνα με την Αβέστα. Είναι ο χορηγός όχι μόνο των υλικών αγαθών αλλά και των πνευματικών αρετών· από αυτόν εκπορεύεται το φωτεινό πνεύμα που προσφέρει συνειδητότητα, σοφία, ευημερία και αρμονία στα όντα. Πολλές φορές τον επικαλούνται μαζί με τον ίδιο τον Αχούρα Μάζντα, τον Ύψιστο, τον Κύριο της Νοήσεως, τον κορυφαίο θεό της ουράνιας ιεραρχίας, την Δημιουργική Αρχή των Πάντων. Λέγεται ότι ο Αχούρα δημιούργησε τον Μίθρα όπως και όλα τα πράγματα αλλά τον κατέστησε ισάξιό του μιας και ο Ουρανός και το Ουράνιο φως είναι στην φύση τους αδιαχώριστα.
«Ο Αχούρα Μάζντα τον διόρισε για να συντηρεί και να περιφρουρεί όλο τον κινητό κόσμο». Με την μεσολάβηση λοιπόν του νικηφόρου πολεμιστή Μίθρα, το Υπέρτατο Ον καταστρέφει τους δαίμονες και τρομοκρατεί ακόμα και το Πνεύμα του Κακού, τον ίδιο τον Αχριμάν.

Ο Μίθρας, λοιπόν, ταυτίζεται με την βεδική ηλιακή ακτίνα που αναφέραμε πριν, αποτελεί τον ενδιάμεσο μεταξύ Ουρανού και Κόλασης. Ο Πλούταρχος στο Περί Ίσιδος και Οσίριδος εξηγεί «Ο Ωρομάζδης [δηλ. Ο Αχούρα Μάζντα] κατοικεί στην επικράτεια του αιωνίου φωτός, τόσο μακρυά από τον ήλιο όσο απέχει το άστρο αυτό από την γη. Ο Αχριμάν βασιλεύει στην περιοχή του σκότους και ο Μίθρας κατέχει μια ενδιάμεση θέση ανάμεσά τους». Είναι ο μεσολαβητής ανάμεσα στον απροσέγγιστο και άγνωστο θεό Ήλιο, την λαμπρή εκείνη σφαίρα που βασιλεύει στους Ουρανούς ως αιωνίως παρούσα εικόνα του Όντος και λούζει με φως το ανθρώπινο γένος που υποφέρει στη Γη και αγωνίζεται ενάντια στους δαίμονες της ίδιας του της υπάρξεως.
Η λατρεία προς το πρόσωπο και τις ιδιότητες του πολεμιστή, ταυροκτόνου Μίθρα που έχει επιβληθεί στα πάθη του και έχει εξισωθεί με το Όλον, καθώς και η συμμετοχή στα μυστήρια του μιθραϊσμού αποτελούσαν για τον πιστό τον δίαυλο για την προσέγγιση του Δημιουργού Αχούρα αλλά και το όπλο κατά του Καταστροφέα Αχριμάν.
Διαβάζουμε στην Αβέστα: «Αυτός που προσφέρει θυσία στον αθάνατο, λαμπερό, γοργάλογο Ήλιο για να κρατήσει το σκοτάδι, να κρατήσει τους δαίμονες τους γεννημένους απ’ το σκότος, … , να κρατήσει τον θάνατο που έρπει αόρατος, την προσφέρει στον Αχούρα Μάζντα, την προσφέρει στην δική του ψυχή». 


Στην αρχαία Ελλάδα, ο φυσικός Ήλιος συνδέθηκε με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα ως σύμβολό του και στέμμα του, και δεν αναγορεύθηκε σε αυτούσιο θεό, αλλά πέρασε άμεσα ως σύμβολο στην σφαίρα της μεταφυσικής.
Για τον Πλάτωνα, ο αισθητός Ήλιος συνιστά την εικόνα του ιδεατού ή Πνευματικού Ήλιου. Στην αλληγορία του Σπηλαίου, λοιπόν, ο φιλόσοφος αντιπαραβάλλει τον ορατό κόσμο (σύμπαν), κέντρο του οποίου είναι ο φυσικός Ήλιος, με τον νοητό κόσμο των Ιδεών ο οποίος περιστρέφεται γύρω από τον Πνευματικό Ήλιο ή το Αγαθό.
Όπως ο Ήλιος μας δίνει την δυνατότητα να δούμε τον αισθητό κόσμο με την όρασή μας, χωρίς να ταυτίζεται ο ίδιος με την λειτουργία της οράσεως, έτσι και η αλήθεια και η γνώση παρέχονται απ’ τον Πνευματικό Ήλιο χωρίς αυτός να ταυτίζεται μαζί τους. Για να ενεργοποιηθεί η λειτουργία της όρασης (εξωτερική και εσωτερική) χρειάζεται ένας ενδιάμεσος, και αυτός είναι το Φως για τον φυσικό κόσμο και η Νόηση για τον νοητό κόσμο.

Η ηλιακή θρησκεία άρχισε να εμφανίζεται και στην Ρώμη γύρω στον 3ο αιώνα π.Χ. με τον Αυτοκράτορα Ηλιογάβαλο ο οποίος προσπάθησε να επιβάλει στον Ρωμαϊκό λαό την συριακή θρησκεία του Ήλιου της Έμεσα στην έκφυλη και παρακμιακή της μορφή, γεγονός που προκάλεσε την οργή και την βίαιη αντίδραση των συντηρητικών και αριστοκρατικών τάξεων της Ρώμης. Αργότερα, ο Αυτοκράτορας Καρακάλλας αφού εισήγαγε στο Ρωμαϊκό Πάνθεον τον Ηρακλή και τον Διόνυσο, στα πλαίσια της ενισχύσεως και της εδραιώσεως του πνευματικού και θρησκευτικού χαρακτήρος της αυτοκρατορίας σε συνδυασμό με το πολιτικό και στρατιωτικό της χαρακτήρα, καθιέρωσε την λατρεία του Θεού Ήλιου στην Ινδοευρωπαϊκή έκφρασή του. 

Sol Invictus Mithras, Moυσείο Βατικανού
Ο Ήλιος ονομάστηκε Ανίκητος (Sol Invictus) επίθετο που αργότερα υιοθέτησαν και οι αυτοκράτορες στον τίτλο τους και τα ηλιακά σύμβολα εμφανίζονταν όλο και πιο συχνά στην ρωμαϊκή ζωή. Ο χαρακτηρισμός του ως Ανίκητου καταδείκνυε την βαθιά σύνδεση της ηλιακής θεολογίας της Αυτοκρατορίας και με τον Μιθραϊσμό, πέραν του προαναφερθέντος συνδέσμου με την ολύμπια θρησκεία, καθώς το επίθετο Ανίκητος αποδιδόταν στον ηλιακό πολεμιστή Μίθρα, η λατρεία του οποίου ήταν ευρέως διαδεδομένη και κυριαρχούσε στις διασκορπισμένες στην Ανατολή ρωμαϊκές λεγεώνες. Με τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό ο Θεός Ήλιος τοποθετήθηκε στο κέντρο της ρωμαϊκής λατρείας υπό την νέα ολύμπια μορφή της, απορρίπτοντας τα παρακμιακά ασιατικά στοιχεία, ανταποκρινόμενη πλέον στην Ρωμαϊκή ψυχή και εναρμονισμένη με την πνευματική κληρονομία των προγόνων της Φυλής μας.
Στην Ρώμη, λοιπόν, ο Ήλιος αποτελεί το σύμβολο της πνευματικής Δύναμης στο Κέντρο της Αυτοκρατορίας, τους ηγέτες της οποίας καθαγιάζει και περιβάλει με την λαμπρότητά του. Θεμελιώνεται μια ιερή σχέση μεταξύ του ακτινοβόλου δίσκου του Ουρανού και της ανθρώπινης εικόνας που τον αντιπροσωπεύει στην γη, που δεν είναι άλλη από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Στην ιδεατή της μορφή, λοιπόν, η λατρεία του Αυτοκράτορα και οι ηλιακές ιδιότητες που του αποδίδονταν απέρρεαν από την ιδέα πως ο αυτοκράτορας κατείχε υψηλές πνευματικές αρετές που διασφάλιζαν την εύνοια του θεού Ήλιου ο οποίος με την σειρά του εξασφάλιζε τους θριάμβους της αυτοκρατορίας.
Η μυστικιστική αυτή πεποίθηση της εκπορεύσεως της δυνάμεως και της δόξας των Καισάρων από τον Ήλιο εκφραζόταν και με τα τυπικά της αυλής· το ουράνιο πυρ που φωτίζει αιώνια ανάμεσα στα άστρα, κατανικώντας το σκοτάδι, είχε το έμβλημά του στο άσβεστο πυρ που έκαιγε στο ανάκτορο των Καισάρων και μεταφερόταν μπροστά του σε κάθε επίσημη τελετή.
Τέλος, η 25η του Δεκέμβρη είχε καθιερωθεί ως ο επίσημος Ρωμαϊκός εορτασμός της Γεννήσεως του Θεού Ήλιου κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (Natalis Solis Invicti) και εορταζόταν κάθε τέσσερα χρόνια με μια λαμπρή τελετή προς τιμήν του Ανίκητου Ήλιου, του Προστάτη της Αυτοκρατορίας και των Ρωμαϊκών Λεγεώνων.  


Φυσική και Μεταφυσική Ακολουθία

Όπως σοφά και σχεδόν αποκαλυπτικά διδάσκει ο Έβολα, η κατανόηση των συμβόλων της Παραδόσεως αντιστοιχεί στην αφύπνιση της αρχέγονης ενέργειας του εαυτού και συμβάλλει στην αναδιαμόρφωση του είναι με την επανακαθιέρωση της τάξεως και της εδραιώσεως της εξουσίας του πνεύματος.
Ένα από τα πιο σημαντικά σύμβολα, καθώς κρύβει την αξία της Αρχέγονης Παραδόσεως, είναι και ο Σταυρός, ο οποίος θα μας βοηθήσει στην βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της μετά-φυσικής του Ήλιου.
Ο Σταυρός αντιπροσωπεύει τον παγκόσμιο άνθρωπο: αυτόν που έχει νικήσει τον θάνατο και έχει υπερβεί την απλώς ανθρώπινή του ύπαρξη που βασίζεται στο ένστικτο, και συνεπώς έχει κατακτήσει την απόλυτη αυτό-πραγμάτωση. Ο Σταυρός αντιπροσωπεύει επίσης το Δένδρο της Ζωής, εβρισκόμενο στο κέντρο του κόσμου: συνεπώς υπονοείται η έννοια του κέντρου και της αρχέγονης αγνότητος. Δύο κατευθύνσεις εκφράζονται με τον Σταυρό: η οριζόντια και η κάθετη, αμφότερες φέρουσες ποικίλες ερμηνείες.
Ο Σταυρός συμφιλιώνει την αντίθεση μεταξύ του επιπέδου της εκδηλώσεως (ο οριζόντιος άξων) και την πορεία προς την υπέρβαση (ο κάθετος άξων). Με ανθρωπολογικούς όρους, ο κάθετος άξων αντιπροσωπεύει την  προσωπικότητα, τον εαυτό ή το πνεύμα: το ενεργό και αιώνιο συστατικό κάθε πλάσματος. Η κάθετη κατεύθυνση είναι το επίπεδο του ιερού, το οποίο οδηγεί στον ουρανό αλλά μπορεί εξίσου να οδηγήσει και στην άβυσσο. Ο οριζόντιος άξων, αντιθέτως, αντιπροσωπεύει την ατομικότητα, το εγώ, το σώμα και την ψυχή: το παθητικό και θνητό συστατικό κάθε πλάσματος. Αυτό είναι το επίπεδο του ιστορικού γίγνεσθαι, στο οποίο συγκρούονται οι ιδεολογίες και τα ανθρώπινα στοιχεία. Οι δύο άξονες χωρίζουν τον χώρο και τον χρόνο σε τέσσερα ίσα μέρη, καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει μια εσωτερική και μια εξωτερική αντανάκλαση και μπορεί να θεωρηθεί ως ένα στάδιο της ζωής του ανθρώπου. Η ίδια η φύση χωρίζει τον χρόνο και τον χώρο σε τέσσερα μέρη: τέσσερα είναι τα σημεία του ορίζοντα (βορράς, νότος, ανατολή και δύση)· τέσσερα είναι τα στοιχεία της ύλης (φωτιά, αέρας, γη και ύδωρ)· και τέσσερα είναι τα είδη της επίγειας φύσεως (ορυκτά, φυτά, ζώα και άνθρωποι). Επίσης, τέσσερα είναι τα ορόσημα της ημέρας (μεσάνυχτα, αυγή, μεσημέρι, δύση) και τέσσερεις οι εποχές του χρόνου. Παρόμοιοι τετράπτυχοι διαχωρισμοί μπορούν να παρατηρηθούν και σε άλλα πεδία. Σε συμφωνία με αυτήν την τετραμερή διαίρεση, οι Ινδο-Ευρωπαϊκοί λαοί δόμησαν την κοινωνική οργάνωσή τους με βάση τέσσερεις κάστες (ιερείς, πολεμιστές, παραγωγούς, υπηρέτες), πάνω από τις οποίες βρισκόταν ο Βασιλεύς.
Και η ανθρώπινη ζωή είναι χωρισμένη σε τέσσερα κύρια στάδια: το εμβρυακό στάδιο, την γέννηση, την ωριμότητα και τον θάνατο.

Ως προς την φυσική-μεταφυσική αναλογία των φάσεων του Ήλιου τώρα, αυτή καθορίζεται από το τετράπτυχο των εποχών του χρόνου ή των ωρών της ημέρας και κατέχει τόσο εξωτερικές όσο και εσωτερικές εκδηλώσεις.
Πολλοί μύθοι περιγράφουν την διαδικασία κατά την οποία ο άνθρωπος απελευθερώνεται από την ζωώδη φύση του σαν ένα ταξίδι που κάνει η ψυχή από την Γη στον Ήλιο μέσω διαφόρων πλανητών και αστεριών. Η ημερήσια ή ετήσια πορεία του Ηλίου δύναται να χωρισθεί σε τέσσερα βασικά στάδια κατά τα οποία το φως παίρνει διαφορετικές μορφές και ερμηνείες.
Το πρώτο στάδιο είναι η αυγή: ο τόπος και ο χρόνος της ορατής γεννήσεως του Ηλίου. Κατά την αυγή ο Ήλιος ανατέλλει από τον ορίζοντα· αυτό που προηγουμένως ήταν κρυφό τώρα γίνεται και πάλι ορατό. Ο Ήλιος γεννιέται στην ανατολή και την εποχή του χρόνου που αντιστοιχεί στην Εαρινή Ισημερία. Τούτη την μέρα το φως και το σκοτάδι βρίσκονται σε ισορροπία, καθώς έχουν την ίδια διάρκεια· εφ’ εξής, το σκοτάδι θα μειώνεται, υποχωρώντας μπρος στο φως του Ηλίου. Τούτη την εποχή η φύση ξυπνά, όλα τα πράγματα ανανεώνονται και ανθίζουν· ότι είναι κρυμμένο εμφανίζεται, και δημιουργείται νέα ζωή. Για τον άνθρωπο, τούτη είναι η καλύτερη εποχή για δράση.
Το δεύτερο στάδιο είναι τα μεσημέρια, όταν το φως του Ηλίου έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της ακτινοβολίας του και της ενέργειάς του. Ο Ήλιος εδώ στέκεται στο ζενίθ του, στο υψηλότερο σημείο που μπορεί να φτάσει κατά την πορεία του. Αυτό το στάδιο αντιστοιχεί γεωγραφικώς στον νότο και στο Θερινό Ηλιοστάσιο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, όταν ο Ήλιος έρχεται να συμβολίσει τον θρίαμβο του φωτός επί τους σκότους, και το μεγαλείο και την δύναμη της ψυχής. Σε τούτη την περίοδο της γονιμότητος και της αφθονίας είναι που δρέπονται οι καρποί κάθε προσπάθειας, καθώς το εξωτερικό και το εσωτερικό στοιχείο – το είναι και η φύση – βρίσκονται σε τέλεια ενότητα και αρμονία.
Σύμφωνα με την διδασκαλία της κυκλικότητος, αυτό που έχει φτάσει στο απώγειό του δύναται μόνο να φθίνει· έτσι, η Φύση από τούτο το στάδιο και εφ’ εξής σταδιακά πεθαίνει, καθώς οι μέρες μικραίνουν και κάνει την εμφάνισή του ο μαρασμός.
Ο χρόνος και ο τόπος της υποχωρήσεως του Ηλίου σηματοδοτείται από την δύση του. Όπως και στην αυγή, ο Ήλιος βρίσκεται στον ορίζοντα· αλλά αυτήν την φορά, η πορεία του ακολουθεί την αντίθετη κατεύθυνση φέροντας και αντίθετο συμβολισμό, καθώς η ζωή αποσύρεται στον εαυτό της. Ο Ήλιος δύει στην δύση και την εποχή του χρόνου που αντιστοιχεί με την Φθινοπωρινή Ισημερία. Όπως και την άνοιξη, η μέρα της Ισημερίας ενσαρκώνει την ισορρόπηση φωτός και σκότους· από αυτήν την εποχή όμως η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει. Καθώς οι μέρες μικραίνουν και η Φύση εισέρχεται στην φάση της χειμερίας νάρκης, το φως και η ζωή φαίνεται να υποχωρούν.
Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο είναι τα μεσάνυχτα, όταν ο Ήλιος δεν είναι πλέον ορατός και κυριαρχούν το ψύχος και το σκότος. Με τον πάγο και το χιόνι της, αυτή η περίοδος συνδέεται γεωγραφικώς με τον βορρά και με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τούτη είναι η μεγαλύτερη νύχτα του έτους, όταν ο Ήλιος φθάνει στο χαμηλότερο σημείο του ορίζοντος και το σκοτάδι φαίνεται να έχει εξαφανίσει το φως. Ωστόσο, αυτό που έχει φθάσει στο κατώτατο σημείο, δεν μπορεί παρά να σηκωθεί ξανά ψηλά και να ανθίσει· έτσι λοιπόν, ξεκινά μια νέα φάση επικρατήσεως. Οι μέρες μεγαλώνουν και το φως νικά το σκοτάδι. Σταδιακώς, η Φύση ξυπνά και ο καιρός μαλακώνει ξανά.
Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο αποτελεί μια κρίσιμη στιγμή του έτους και ένα ιδιαιτέρως δραματικό σύμβολο. Ενσαρκώνει την έναρξη ενός νέου ηλιακού έτους και ενός νέου κύκλου ζωής, ως ένα αιώνιο σημάδι αναγεννήσεως και νίκης και ως σύμβολο της δύναμης της ζωής που υπερνικά τον θάνατο.
Όπως ο Ήλιος υψώνεται νικητής επί του σκότους, έτσι πρέπει και ο άνθρωπος να θριαμβεύσει έναντι της θνητής και ενστικτώδους του φύσεως.

Μια παρόμοια προσέγγιση βρίσκουμε και στην σκέψη του Γκενόν στον Αποσυμβολισμό των Αρχετυπικών Μοτίβων. Ο Γκενόν συνδέει τα δύο Ηλιοστάσια του έτους με τις έννοιες της Μυητικής Αναγεννήσεως και της Λυτρώσεως.
Παραβάλλει τον κόσμο της Μυήσεως και του εσωτερισμού με μια Σπηλιά στην οποία εισέρχεται ο αναγεννημένος μυημένος από την Πύλη των Ανθρώπων και εφόσον υπερβεί την ατομική κατάσταση εξέρχεται από αυτήν από την Πύλη των Θεών. Ο συσχετισμός με τα ηλιοστάσια έχει ως εξής: ο ενιαύσιος κύκλος χωρίζεται σε δύο μισά στον κάθετο άξονα του κόσμου, στην ανοδική του πορεία κατά την οποία ο Ήλιος κινείται προς τον Βορρά και προχωρά από το θερινό προς το χειμερινό ηλιοστάσιο και στην καθοδική του πορεία, οπότε ο Ήλιος κινείται προς τον Νότο και από το χειμερινό προς το θερινό Ηλιοστάσιο.
Συνεπώς, στον κάθετο άξονα της πορείας προς την υπέρβαση (κατά τον προαναφερθέντα θεμελιώδη συμβολισμό του σταυρού) ο Βορράς δηλώνει το ανώτατο σημείο του ιερού ανοδικού μονοπατιού, ενώ ο Νότος την αρχή του. 
Ωστόσο, υπάρχει η εξής δυσκολία και ανακολουθία στον συσχετισμό ανόδου-καθόδου του Ήλιου και της διαδοχής των εποχών με τις αντίστοιχες καταστάσεις του όντος, η οποία μένει να επιλυθεί. Όπως αναφέραμε, στο φυσικό πεδίο το ανώτατο σημείο της ανόδου του Ήλιου βρίσκεται στον Νότο που αντιστοιχεί στο θερινό ηλιοστάσιο καθώς συντελείται η μεγαλύτερη εμφάνισή του στον ουρανό και αντιστοίχως το κατώτατο σημείο της καθόδου του φυσικού Ήλιου βρίσκεται στον Βορρά που αντιστοιχεί στο χειμερινό Ηλιοστάσιο, καθώς τότε ο Ήλιος κάνει την μικρότερή του εμφάνιση. Αντιθέτως, στο μεταφυσικό πεδίο το ανώτερο σημείο της πορείας του ατόμου βρίσκεται στον Βορρά και το κατώτατο στον Νότο. Η εξής αντίφαση επιλύεται ως εξής: το φυσικό και το μεταφυσικό πεδίο είναι αντιστρόφως ανάλογα μεταξύ τους, ήτοι ό,τι υπάρχει σε αφθονία στο ένα εκλείπει από το άλλο. Συνεπώς, κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο που ο φυσικός Ήλιος κάνει την μεγαλύτερη εμφάνισή του στον Ουρανό, το άτομο βρίσκεται ακόμα στην αρχή του μεταφυσικού μονοπατιού. Αντιθέτως και αντιστοίχως, κατά το χειμερινό Ηλιοστάσιο που η παρουσία του αισθητού Ήλιου είναι η μικρότερη του έτους, το ιερό μονοπάτι κορυφώνεται και το άτομο είτε θα λυγίσει και θα παραμείνει στην Κοσμική Σπηλιά των Αναγεννήσεων είτε θα νικήσει το Σκότος της Σπηλιάς και της Ψυχής του και θα βγει Νικητής από την Πύλη των Θεών. 

Βασιζόμενοι, λοιπόν, στην Αρχαία Ινδο-Ευρωπαϊκή Ηλιακή μας Παράδοση, ως ΑΡΜΑ φέρουμε το σύμβολο του Ήλιου και του Σταυρού.
Η ρούνα του ΑΡΜΑΤΟΣ ενσαρκώνει τα αρχετυπικά σύμβολα του φωτοβόλου Ήλιου και του ιερού ανοδικού μονοπατιού του ανθρώπου, τις ιδέες του Ενός και του Αγώνος. Συμβολίζει την εσωτερική και εξωτερική μάχη του ανθρώπου στην ανηφορική πορεία του Σταυρού με συνοδοιπόρο το φως και απώτερο σκοπό τον ίδιο τον Ήλιο. 
Κάθε μέλος του ΑΡΜΑΤΟΣ οφείλει να βρει το εσωτερικό-ατομικό φως που τον συνδέει με το Όλον και κραδαίνοντάς το γερά ως το μοναδικό του Όπλο να κατευθυνθεί προς τις Μεγάλες Μάχες της ανηφορικής του πορείας μέχρι τον Απώτερο Στόχο, να Αντικρύσει τον Ήλιο με Λαβωμένο Κορμί αλλά Καρδιά γεμάτη Φως.
Στην δραματική για την Φυλή μας εποχή που ζούμε, η ανάγκη για την συνειδητοποίηση του εσωτερικού μας φωτός και για την συστράτευσή του με το φως των συναγωνιστών μας, δεν είναι απλώς επιτακτική, είναι ανάγκη πρωταρχική, ανάγκη επιβιώσεως. Τους άλλοτε καθάριους γαλανούς ουρανούς της Ευρώπης, έχει σκεπάσει ένα ζοφερό πυκνό σκότος που πολεμά την εμφάνιση της παραμικρής αχτίδος φωτός. Ούτε καν ο κίνδυνος του αφανισμού μας δεν είναι ορατός, καθώς τα έθνη κρύβονται μέσα στο τσιμεντένιο σκοτάδι αναζητώντας λίγη ασφάλεια, τρομοκρατημένοι και πειθήνιοι αρνούνται να στραφούν στον εαυτό τους για να βρουν εκεί το ζωογόνο φως και να υπερασπιστούν τους ομοίους τους.
Το δικό μας Φως ως ΑΡΜΑ αντιστέκεται, και όσο ανηφορίζουμε μαζί προς τον Ήλιο θα ακτινοβολεί. Η πορεία πλέον δεν είναι απλώς ανηφορική, φαίνεται ακατόρθωτη, μιας η παρακμή έχει εξαπλωθεί και έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά στην άρια ψυχή. Η συντροφικότητα όμως είναι ο ικανός αρωγός για να μείνουμε Όρθιοι στο μονοπάτι, για να μείνουμε ειλικρινείς προς τους Εαυτούς μας, Αληθείς προς την Ιδέα, Αγωνιστές για την Ιδέα.
Μπορεί να φτάσουμε ετοιμοθάνατοι εμπρός του Μεγάλου Ήλιου, μπορεί να χάσουμε τα πάντα, μπορεί να φτάσει ένας από εμάς, όμως θα φτάσουμε, η Ιδέα θα Νικήσει.

Τίσις

------------------------------------
Βιβλιογραφία:
Julius Evola, Sol Invictus: Encounters Between East & West in the Ancient World
Julius Evola, Roma e il natale solare nella tradizione nordico-aria 
Raido, Εγχειρίδιο Παραδοσιακής Διαβιώσεως, εκδ. Πάτρια
Rene Guenon, Fundamental Symbols: The universal language of sacred science, Εκδ. Quinta Essentia
Rene Guenon, Ο άνθρωπος και τα πεπρωμένα του κατα τη Βεδάντα, εκδ. Πεμπτουσία
Mircea Eliade, Το εσωτερικό φως, Εκδ. Αρμός
Franz Cumont, Τα μυστήρια του Μίθρα, εκδ. Πύρινος Κόσμος
Αβέστα: Το ιερό βιβλίο του Ζωροαστρισμού, εκδ. Καστανιώτη